Home » Columns

Category Archives: Columns

Klimakiddo nulpuntnix

Tja, de wereld van de ondergang redden, wie wil dat nu niet? De 16-jarige Greta en de 17-jarige Anuna, twee tienermeiden uit Zweden en België, gaan er voor de straat op en laten zelfs de school zo nodig voor wat die is. Spijbelen voor een beter klimaat, je inzetten voor een schonere wereld, nu of nooit.

Ik kan er helemaal inkomen, ook ik wilde als tiener de wereld redden. Als puberend puistekoppie van amper 14 trok ook ik ten strijde, samen met een paar opgetrommelde medeleerlingen die ik zover gekregen had om met mij actie te gaan voeren. Nee, we spijbelden niet, school was belangrijk, actievoeren dat deden we na schooltijd.

Voorzien van grote actieborden die beschilderd waren door de boys van de schildersafdeling stelden we ons op bij de spoorwegovergang en zodra de bomen daalden staken wij de borden de lucht in. Met creatieve teksten als ‘Bomen dicht, Motor uit’ maakten wij als rasechte milieuactivisten de automobilisten duidelijk wat we van hen verwachtten. Terwijl we langs de rij voertuigen liepen trakteerden we de bestuurders die braafjes aan onze boodschap gehoor hadden gegeven op een welwillende glimlach en een duimpje omhoog. Maar owee wie wars en dwars toch de motor liet draaien, die keken we indringend en vermanend aan en wilden we wel even verbaal bijspijkeren dat ze toch wel erg vervuilend bezig waren. Vuile moordenaars met hun dodende uitlaatgassen spuwende vehikels.

Er was best wel veel positieve aandacht voor, niet in de laatste plaats omdat ik het regionale dagblad tevoren had bezocht en de actie had aangekaart. De journalist van dienst had er tevoren een leuk stukje van gepend en de huisfotograaf maakte van deze puber een kiekje met de bruine deur van het redactiekantoor op de achtergrond. Hoe kwam ik toch zo gedreven en activistisch? Tsja, niet zo wereldvreemd als je bedenkt dat de regio toentertijd als vrij links gericht en activistisch bestempeld kan worden. Waar je in verkeert wordt het je geleerd, dus ja, links en fanatiek kon je mij wel noemen, maar ja, dat ik daar weet van had, neeh, joh, ‘k was pas veertien.

Tel daarbij de golf van rampscenario’s die in de jaren ’70 over Europa werd uitgerold, onder andere door de Club van Rome die hel en verdoemenis preekte. De geboortes moesten drastisch omlaag in Europa, niet meer dan 2 kinderen per gezin was de opdracht, een knoop in de zwengel en er moest seksuele voorlichting geëxporteerd worden naar de zwartjes in Afrika, want daar fokten ze als konijnen, dat zou de wereld helemaal versneld op de rand van afgrond brengen, dat kon de aarde niet trekken, zoveel monden als daar per jaar bij kwamen om te voeden. Maar.. eigen volk eerst, en dat gebeurde. De Europeanen maakten er werk van en grote gezinnen werden als asociaal gedrag gezien en binnen luttele jaren was het ideale gezin verschrompeld tot gemiddeld anderhalf kind per gezin.

Als in de media opduikende links activistische puber werd ik binnen gevraagd bij de plaatselijke Milieuclub, bestaande uit een stel oudere heren met behoorlijke achtergrond en titels. ’t Was qua ontwikkelingsniveau niet bepaald corresponderend. Maar ja, mijn gebrek aan kennis en tekort aan weten wist ik met jeugdig bravoure en welbespraaktheid aardig te compenseren. Vond het toentertijd bijzonder te merken dat men mij – een snotaap van 14, die in het nieuws was geweest omdat ik met een bord bij de spoorwegovergang gestaan had – zo serieus nam. Ik moest als pubertje toch echt wel iets bijzonder belangrijks hebben gedaan, want ja, die notabelen van de Milieuclub, die moesten toch zeker wel weten waar ze het over hadden, toch?

Nu, ettelijke jaartjes verder en vele ervaringen rijker terugkijkend zie ik hoe er in wezen geen drol veranderd is en dat de boodschap onveranderd gebleven is, het gaat niet om de ratio maar om de emo, het is de leugen die steevast regeert. Instrueren en registreren is controleren, mobiliseer de massa, want dat is kassa! Van nulpuntnix naar 2.0

Immanuel Velikovsky, Kosmoloog

Immanuel Velikovsky (1895 – 1979) was een controversiële denker en is met name bekend geworden door publicaties over kosmische bewegingen en chronologie van de antieke wereld.

Velikovsky was van mening dat de aarde getroffen was door kosmische catastrofes die in het collectieve geheugen opgenomen en wereldwijd verwerkt zijn in elkaar overlappende mythen en sagen die op hun beurt de geschiedschrijving vorm gegeven hebben. Op basis van monumenten, bouwsels, overleveringen en mythen reconstrueerde Velikovsky de chronologie van de oude wereld die hem door de gevestigde wetenschappers bestreden werd.

Zo stelde Velikovsky begin jaren ’40 van de vorige eeuw dat door catastrofes van kosmische aard tekenen van recent geweld, scheuringen en verbrokkelingen op aarde en elders in het zonnestelsel veroorzaakt waren, zoals een reusachtig onderzees ravijn dat bijna tweemaal rondom de aardbol loopt wat volgens Velikovsky een teken is van de verdraaiing van de aardbol. Ook de aanwezigheid onder het oceaanbed van een laag as, afkomstig van buiten de aarde was volgens Velikovsky paleomagnetisch bewijsmateriaal dat de magnetische polen plotseling en herhaaldelijk werden omgekeerd en daarmee ook de aardas.

Tot aan 1959 toe werd de grondtemperatuur van de planeet Venus berekend op slechts 17 graden Celsius, Velikovsky echter was op basis van zijn opgedane kennis overtuigd dat dit aan de lage kant gerekend was en dat dit honderden graden moest bedragen. Ook deze stelling stond haaks op de toen algemeen geaccepteerde inzichten over Venus en werd door de gevestigde wetenschappers bestreden totdat in 1961 op basis van de door Venus uitgezonden radio-golven ontdekt werd dat de grondtemperatuur rond de 315 graden Celsius moest zijn.

Velikovsky was er ook van overtuigd dat de planeet Jupiter radiosignalen uitzond, een stelling die totaal niet strookte met de wetenschappelijke opvattingen van die tijd. Opnieuw werd deze stelling door de gevestigde wetenschap meesmuilend van de hand gewezen totdat Bernard Burke en Kenneth Franklin, twee aan het Carnegie Instituut in Washington D.C. (afdeling radioastronomie en aardmagnetisme) verbonden onderzoekers, dit in 1954 toevallig constateerden. Zij maakten dit op 6 april 1955 wereldkundig tijdens een bijeenkomst van de American Astronomical Society.

(foto: Wikipedia – Licensefree)

Woord & Wapen

Nadat de USA zich in oktober 2018 teruggetrokken heeft uit het in 1987 met Rusland gesloten INF verdrag betreffende nucleaire wapens heeft Rusland zich in reactie hierop begin 2019 ook teruggetrokken. Eens te meer blijkt dat de woorden van Niccolo Machiavelli hun waarde behouden, afspraken en verdragen hebben alleen waarde zolang men zich eraan wenst te houden en zijn verder niets anders dan een verzameling betekenisloze woorden op een stuk papier.

Opgetekende woorden die de vrede kunnen bewaren als de wil aanwezig is, woorden ook die als het meest dodelijke wapen gebruikt worden. De tong is het meest gevaarlijke wapen dat de mens bedreigd, dodelijker dan welk biologisch of nucleair wapen. De pen is evenzo machtig, met haar worden verdragen opgesteld en ondertekend alsook doorgehaald. Kwade wil, onverstand en non-begrip leiden tot dood en verderf.

Vraag uzelf af WIE of WAT – en dat al eeuwenlang – heeft voordeel bij het ellende en nadeel van anderen. Wie vaart wel bij wereldwijde oorlogen, sociale ellende en massale volksverhuizingen. Laat u niet misleiden, dit alles welbewust georkestreerd en gepland! Het woord is het wapen en is alom vertegenwoordigd in valse berichtgeving die als onafhankelijk en neutraal wordt gepresenteerd, leugenachtige pseudo-voorlichting. Het zijn juist en vooral de overheden die liegen en bedriegen, het is de leugen die regeert! Propaganda die dag en nacht, jaar in jaar uit, continu en massaal venijnig via de denkpatronen aanleggende massamedia worden uitgespuugd en ingeprent en de menselijke geest tot op het bot vergiftigd!

(Picture: Pixabay – licensefree)

Venezuela Oil War

In januari 2019 wordt Venezuela – het land met nagenoeg de grootste olievoorraden ter wereld – door de USA de wacht aangezegd. President Maduro, aangeduid als de socialistische tiran, krijgt welgeteld acht dagen om de zichzelf tot president ingezworen 35-jarige Juan Guaidó legaal in zijn stoel te plaatsen. Zo niet, dan zal de USA het land met militaire middelen de gewenste vorm van democratie opleggen. Guaidó kan niet anders dan gezien worden als een trekpop in dienst van Amerikaanse (olie/bankiers)belangen.

Tulsi Gabbard, lid van het Amerikaanse Congres liet hierover op 28 januari 2019 het navolgende weten:

“It’s about the oil … again. Bolton(*) just exposed real motive for intervention in Venezuela: “We’re in conversation with major American companies now…It would make a difference if we could have American companies produce the oil in Venezuela. We both have a lot at stake here.” (*Robert Bolton, politicus en Nationaal Veiligheidsadviseur van de Amerikaanse president).

Alle oorlogen zijn het gevolg van misleiding en bedrog en lopen volgens tevoren opgestelde schema’s en scenario’s. Zo is bijvoorbeeld de omverwerping van de gekozen regering van Guatemala in de jaren ’50 en de aanstaande regimechange in Venezuela van het zelfde laken een pak. Onderstaand voorbeeld is afkomstig uit het boek ‘oorlog is misleiding en bedrog – Fre Morel, uitgave Uitgeverij de Blauwe Tijger.

De United Fruit Company (UFC) bezat in Guatemala vele grote bananenplantages, in feite was het de UFC die al vele tientallen jaren het land controleerde, daarbij geholpen door stromannen en collaborerende corrupte dictators. De onvrede leidde in 1950 tot een staatsgreep toen kolonel Jacobo Arbenz Guzmán de macht greep in deze bananenrepubliek. Guzmán werd in 1951 tot president gekozen en in het in 1952 uitgevaardigde decreet 900 beloofde hij de Guatemaltese burgers de UFC in 1953 het land uit te zetten. Guzmán introduceerde een landhervormingsprogramma waarin al het braakliggende grondgebied ingezet zou worden voor de verbetering van de economie en de verhoging van de levensstandaard. Dit gebied was voor 72% in handen van een kleine elite die slechts 2% uitmaakte van de bevolking. Het populaire regime van Guzmán bood daarvoor de UFC in ruil een schadevergoeding aan van $ 600.000,– die echter categorisch geweigerd werd. In plaats daarvan schakelde de UFC Mr. Mastermind Edward Louis Bernays in om president Guzmán van zijn plaats te wippen. Bernays creëerde met behulp van de media een irrationele angst dat Guatemala een bedreiging was voor de Amerikaanse Democratie en dat de communisten voor de deur stonden. Rusland, het Rode Gevaar kwam eraan. Niet de UFC, die volledig buiten beeld werd gemanoeuvreerd, maar alles waar Amerika voor stond werd aangevallen, de veelgeprezen eigen democratie, de vrijheid, de onafhankelijkheid, het was Amerika dat bedreigd werd. Guzmán, een door de bevolking rechtmatig gekozen democratisch socialist, werd door Bernays gepresenteerd als een communistische dreiging. Hij liet journalisten uitnodigen die door omgekochte politici bewust verkeerd werden ingelicht en voorlogen dat Guzmán een door Moskou gestuurde stroman was. De uitgenodigde journalisten werden getrakteerd op een heuse anti-Amerikaanse betoging, uitgevoerd door werknemers van de UFC en vakkundig georganiseerd door Bernays.

Bernays creëerde ook het The Middle American Information Bureau, een nep-nieuwsagentschap dat de Amerikaanse media bombardeerde met persberichten waarin geschreeuwd werd dat Guatemala door Rusland gebruikt zou worden als een bruggenhoofd voor een aanval op Amerika. De Amerikaanse overheid gaf de CIA (onder regie van Howard Hunt – later bekend van het Watergate schandaal) de opdracht het bewind van Guzmán omver te werpen. In samenwerking met de UFC werd een rebellenleger opgericht, gefinancierd en getraind (Operatie PBSUCCESS). Kolonel Carlos Castillo Armas werd als rebellenleider naar voren geschoven om in 1954 de macht over te nemen. Deze door de CIA gecreëerde rebellen, die door Bernays als Freedomfighters werden neergezet, zouden met succes de democratie in Guatemala herstellen en Amerika behoeden voor het Rode Gevaar.

Picture: license free, Wikipedia

Kolder in de polder

De knip van heel veel Nederlanders wordt dit jaar behoorlijk leeg gekiept op de klimaattafels. Wij moeten van het gas af en omgezet op andere energieën. Daar gaat het grootste deel van de omhoog geschroefde belasting naar toe. Nederland, het land met waarschijnlijk het meest geavanceerde, wijdst vertakte, perfect functionerende gasnetwerk moet zichzelf letterlijk ombatterijen. Heeft daar heel misschien de eis & dreiging van de USA iets mee te maken? Was het niet onlangs dat Pete Hoekstra – de Amerikaanse ambassadeur in Nederland – in een open brief opriep niet mee te werken aan het Russische gasproject Nord Stream 2.

Nord Stream 2 is een nieuwe pijpleiding die door de Oostzee moet gaan lopen om delen van Europa van Russisch gas te voorzien. Vijf Europese energiebedrijven, waaronder Shell, financieren het project van het Russische staatsbedrijf Gazprom. Het Amerikaanse Congres heeft voor ons Nederlanders (en onze Europese buurlanden) eind vorig jaar al besloten dat ze tegen Nord Stream 2 zijn “omdat het een geostrategische bedreiging vormt voor de beste Europese vrienden en bondgenoten”. Rusland, het grootste land ter wereld met onvoorstelbare gasvoorraden, zou eens een speler kunnen worden op de energiemarkt. Nope.. that’s not what Uncle Sam wants.

Uncle Sam sprak in de jaren ’60 ook al zijn veto uit en ook toen besloot de Amerikaanse Senaat dat Italië geen Russisch gas mocht invoeren. Daarom ook moesten wij Nederlanders sinds begin jaren ’60 van de vorige eeuw voor enkele eurocenten per kubieke meter miljarden aan gas aan dat land leveren, en dat doen we nog steeds braafjes. De bodem verzakt, de huizen zakken in, de winst is binnen. Bijzonder ook dat de 600 miljard euro die o.a. door de Shell & Exxon naar binnen geharkt werd bijna gelijke tred gehouden heeft met de Nederlandse staatsschuld. Sinds het aanboren van de gasbel bij het Groningse Kolham steeg deze van 20 miljard naar 600 miljard.

Misschien een idee dat eerst de overvolle knip van de Shell, Exxon en de daarbij behorende aandeelhouders eens leeg gekiept wordt op de klimaattafels? Waarom bij de burgers graaien? Het is een en al poppenkast en internationaal kapitaaltheater. Hoezo kolder in de polder!

Photo: Pixabay – license free images

Van Wentelwereld & Kantelas

Het is oudjaarsdag, buiten is het koud en knallen dikke donders. Ze zitten binnen in de warmte en met op de achtergrond een zacht muziekje knabbelen ze lekker van de brunch die op de tafel staat. Gezellig prikken ze samen een vorkje en komt al keuvelend het gesprek op Oud-en-Nieuw. “Hoe zit dat nu eigenlijk?” vraagt kleine Bram aan zijn vader, “is dat nu overal op de wereld hetzelfde?” Bram zijn vader neemt een laatste slok thee, veegt zijn mond af en begint dan te vertellen.

Weet je Bram” zegt hij “vandaag vieren we overal op de wereld de geboorte van het Nieuwe jaar terwijl het voor sommige mensen al lang Nieuwjaar is en het voor anderen nog maanden duurt voor het nieuwjaar wordt”. – “Hoe komt dat dan, pap?” vraagt de dreumes. “Nou” zegt z’n vader “dat heeft met verschillende zaken te maken. Op welk deel van de wereld ze wonen en welk geloof ze hebben , dat zijn de twee meest belangrijke verschillen die bepalend zijn”.

Het christendom heeft ervoor gezorgd dat bij ons Nieuwjaar in de nacht van 31 december begint, precies om 12 uur, dus in het midden-van-de nacht. Voor Joodse en Islamitische mensen die van oorsprong uit het Midden-Oosten komen is het nieuwe jaar al lang begonnen. In China moeten ze nog een paar weken wachten en de meeste Hindoes vieren in de maand maart hun nieuwjaarsfeest.”

Hoe kan dat nu, waarom is dat niet overal gelijk?” vraagt kleine Bram waarop zijn vader begint te vertellen. “Weet je kerel, het heeft allemaal te maken met de stand van de zon, maan en sterren. Al sinds het begin van alle tijden, ver voordat er internet, wifi en google was en mensen nog geen smartfoon hadden wisten ze wel alles van de seizoenen. Door alleen al goed naar de lucht te kijken, niet alleen overdag maar ook ’s nachts, wisten ze bijvoorbeeld door de stand van de maan en sterren of er een koudere of warmere periode aankwam. Op die manier leerden ze ook waneer het de beste tijd was om te zaaien, te oogsten of een schuilplaats te zoeken voor de koude tijd die in aantocht was.

Die kennis was super belangrijk want als je niet goed oplette liep het slecht met je af. Onze voorouders maakten over de hele wereld speciale bouwwerken waar knappe geleerden heel precies de stand van de zon, maan en sterren in de gaten hielden. Dat deden ze in Europa, Azië, Amerika…, echt overal en ook bij ons. Aan de positie van de maan kon bijvoorbeeld heel precies bepaald worden wanneer er een periode voorbij was en een andere tijd aanbrak. Het nieuwe islamitische jaar begint volgens de moslim-maankalender bijvoorbeeld als de sikkel van de eerste nieuwe maan verschijnt. Officieel begint hun nieuwjaar de avond ervoor op het moment dat de zon ondergaat.

Hier, bij ons in West-Europa, werd de kennis onder de mensen gebracht en vast gehouden door op de meest belangrijke momenten feesten te houden. We kennen nog verschillende van die oer-oude maanfeesten. Het Sinterklaasfeest wordt bijvoorbeeld gehouden op de dag van de laatste nieuwe maan van de 12e maand. Met de laatste volle maan van die maand is er een einde gekomen van het oude jaar. Dan is het de Winter-Zonnewende, dan draait de aarde weer dichter naar de zon toe. Met de winter-zonnewende is het nieuwe jaar aangebroken, een feest waarmee al honderdduizenden jaren gevierd wordt dat de nieuwe zon geboren is. De dagen worden weer langer en het wordt weer warmer, de lente komt en de lammetjes springen straks weer in de wei. Dus .. kort gezegd, het heeft allemaal te maken met de stand van de zon, maan en sterren.”

Kleine Bram kijkt naar zijn vader en zegt.. “mooi verhaal pap! Maar wat is er dan zo bijzonder aan de maan, de zon en de sterren.” – “Tja”, zegt pap, “dat is eigenlijk best wel ingewikkeld om het precies uit te leggen maar misschien dat ik het je op een andere manier kan laten zien.” Hij pakt een appel uit de schaal en zet hem op tafel. “Kijk, stel je voor dat deze appel de aarde is en dat steeltje wat er een beetje schuin uitsteekt een pen is die er dwars doorheen steekt. De aarde draait dan linksom rond dat steeltje, de as, en die staat dan een beetje scheef op tafel. Als je er een slinger aan zou geven draait de aarde als een tolletje op zijn as rond.” Brammetje knikt, hij kan zich wel zo’n bromtol voorstellen. Daarop loopt zijn vader naar de keuken, pakt een halve spliterwt en een fenegriekzaadje uit het keukenkastje, neemt een hardgekookt ei van tafel en snijdt hem door het midden. Hij legt het halve erwtje op de buitenste rand van het eiwit en plaatst het fenegriekzaadje er vlak naast. “De dooier zit niet helemaal in het midden en stelt de zon voor. De omtrek van het eiwit dat er ovaal omheen zit is de baan van de aarde en die draait links om de zon. De doperwt zelf is de aarde die zelf als een tolletje links om zijn eigen gekantelde as draait en het fenegriekzaadje is de maan die op zijn beurt weer links om de aarde draait. De doperwt (aarde) zit nu op de buitenste rand van het eiwit en in de grootste omloopbaan van de dooier (zon), en profiteert nu van het meeste licht en warmte, DAT is de warmste periode. Het fenegriekzaadje zou er eigenlijk achter op tafel moeten liggen maar dan zie je hem misschien niet zo goed. Zo zou je het misschien kunnen zien als je in een raket in de ruimte zou vliegen.”

Brammetje kijkt naar met grote ogen naar zijn vader. “Het is best wel ingewikkeld pap”.. zegt hij, waarop hij spreekt “mag ik dat halve ei, dat vind ik lekker”“Helemaal goed knul” en zelf pakt hij de appel, snijdt hem door de midden en ziet hoe de nieuwe ster geboren is. Je hoort hem haast hardop denken als hij de appel in zijn mond steekt en er een stuk van afbijt “mmhh.. maar goed dat er plaatjes bij zitten, het is toch best nog lastig uitleggen dat we al negen dagen in het nieuwe jaar zitten, lastig verhaal, dat van wentelwereld & kantelas”.

 

Dood op de Dam – ’45

Op 7 mei 1945 vond er rond 15:00 uur op de Dam in Amsterdam een schietpartij plaats tussen matrozen van de Duitse Kriegsmarine, wier schip in een Amsterdams dok lag, en de BS, waarbij veel burgerslachtoffers zijn gevallen. De zaak is echter meteen daarna in de doofpot gestopt. De reden: het legertje van de Prins was in het geding. Hier de feiten:

Op 4 mei 1945 kreeg Bernhard in Beekbergen, namens generaal Montgomery, van de Canadese generaal Foulkes strikte orders dat zijn BS geen wapens mocht dragen. Tevens mochten alléén de Canadezen de Duitse troepen ontwapenen. Ondanks dat de Amsterdamse BS onder leiding van Carel Frederik Overhoff hiervan meteen op de hoogte was gesteld, heeft men zich niets van deze instructie aangetrokken en ging de BS toch gewapend de straat op.
(op de foto de vredige situatie op de Dam VOOR dat de BS begon te schieten. De Duitsers kijken toe hoe de Canadezen de Dam oprijden. Zie de gewapende Duitse militair op wacht, links in beeld)

Terwijl de Dam vol stroomde met feestgangers om de komst van de Canadezen te vieren begonnen met stengun gewapende BS’ers Duitse soldaten te provoceren en hardhandig aan te houden en te ontwapenen. Over dat provoceren heeft de destijds 12-jarige Aart Bitter, die erbij stond, later tegenover ondergetekende verklaard dat een aantal jonge BS’ers, die indruk wilde maken op de meisjes, ‘voor de lol’ met hun stenguns geregeld op de Duitse matrozen op het balkon van de Grote Club (hoek Kalverstraat/Paleisstraat) hadden gericht. Toen er later ook nog eens een Duitse soldaat werd neergeschoten, die had geweigerd zijn wapen af te geven, brak er een vuurgevecht uit tussen de Duitsers en de BS.

Achteraf is gebleken dat na het eerste schot door de BS in de Paleisstraat door een tweetal BS’ers – die achter een draaiorgel stonden – direct in de richting van de Duitse matrozen op het balkon van de Grote Club werd geschoten. Dit werd ook nog eens bevestigd in een schriftelijke ooggetuigenverklaring van een Amsterdammer aan de rijksgeschiedschrijver Loe de Jong in 1968. Letterlijk schreef deze getuige: “De BS’ers achter het draaiorgel schoten naar het balkon, schuin boven hun hoofden. Het duurde niet lang of de partijen waren met elkaar in gevecht”.

Vanaf de hoek Nieuwendijk-Dam en Rokin-Dam werd nu door de BS met stenguns op de Grote Club geschoten, waarop de Duitsers een machinegeweer in stelling brachten en hiermee terugschoten. In paniek vluchtte de menigte alle kanten op. Door rondvliegende kogels en mensen die onder de voet werden gelopen vielen er onder de feestvierders veel slachtoffers. Overigens wordt er nog steeds beweerd dat de Duitsers bewust op de feestvierders zouden hebben geschoten, maar dat is niet aannemelijk.

Zoals gezegd, schoten ze ook met een machinegeweer op de BS. Dat was een MG34 die 800 à 900 schoten per minuut kon afgeven. Indien ze werkelijk bewust op de burgers zouden hebben geschoten dan waren er honderden in plaats van tientallen doden te betreuren geweest. Overigens heeft nooit iemand terecht gestaan omdat men van oordeel was dat het hele incident te wijten was aan een ‘misverstand’ tussen de BS en de Kriegsmarine. Maar indien de BS zich strikt aan de instructies zou hebben gehouden door geen wapens te dragen en de overgave en ontwapening van de Duitse militairen aan de Canadezen hebben overgelaten (en zeker geen Duitse soldaat neer te schieten) dan zou veel leed bespaard zijn gebleven.

Nadat de Canadezen op 8 mei 1945 Amsterdam waren binnengetrokken gaven de Duitsers in de Grote Club zich, zoals was afgesproken, de volgende morgen om 07:00 uur met hun wapens aan hen over. Na te zijn afgevoerd in krijgsgevangenschap mochten ze later naar hun Heimat terugkeren. De Canadezen waren echter helemaal niet te spreken over het ‘misverstand’ op 7 mei. BS-commandant Overhoff werd te verstaan gegeven dat als men zag dat zijn mannen nogmaals gewapend over straat liepen er meteen op hen geschoten zou worden. In ieder geval is de oorzaak van de schietpartij spoedig daarna in de doofpot gestopt, de daders nooit gestraft en zijn de nabestaanden van de slachtoffers door de overheid schandalig behandeld.

Bron: Gerard de Boer
https://gerard1945.wordpress.com/2015/10/05/over-het-legertje-van-bernhard-en-de-schietpartij-op-de-dam/

 

Hejalo!

Terwijl ik het duo driekleurige paprika’s op de lopende Jumboband leg, zie ik hoe ze door de grutterswaren achtervolgd worden van de klant die achter mij staat. Een slanke, donkerharige, bebrilde vrouw met een halflange donkere jas aan legt met haar aankopen de band achter mijn paprikaatjes vol. “Hejalo” zegt ze en ik zie een zachte glimlach om haar mond.

Verhip, dat is ‘Mevrouw C’.., niet dat ze echt zo heet, maar zo werd ze me ooit door roddeltantes aangeduid, en dat niet in positieve zin. Vriendelijk beantwoord ik haar groet en als mijn paprikaatjes de kassa gepasseerd zijn wacht ik aan de andere kant van de lopende band op haar. “Hejalo, hoe is het met jou?” vraag ik haar waarop we samen keuvelend de supermarkt uit schuifelen, zij achter haar met boodschappen gevulde karretje en ik met m’n paprikaatjes in de arm. Tot aan de kofferbak van haar auto toe passeert de tijd in sneltreinvaart, ze heeft het niet gemakkelijk gehad de afgelopen jaren en zit op het moment nog midden in een relatiedip. We babbelen nog even kort en met een welgemeende groet en elkaar het beste wensend voor het nieuwe jaar nemen we afscheid van elkaar.

Nauwelijks 100 meter verder klinkt het opnieuw van “Hejalo”, weer sta ik even stil, neem de tijd, begroet en antwoord de vriend die ik daar tegenkom. Het zit vandaag waarschijnlijk in de lucht, het lijkt wel Hejalodag en dat terwijl het toch gewoon zaterdag is. Ik spreek vrienden en vriendinnen, goede en minder goede bekenden en zelfs mensen waarvan ik moet bekennen dat ik de naam niet eens meer weet. Het maakt allemaal niets uit, ik neem de tijd en heb de tijd en hoor van goede en minder goede dingen.

In de Action loop ik Piet haast tegen het verkouden lijf als hij met natte neus al speurzoekend de tissues probeert te traceren, bij de Hema dartelt Lorena dapper rond haar ouders en jongste zusje. Ze geeft morgen een feestje zegt ze en ik mag ook langs komen, maar dan wel op een andere dag want zo’n ouwe bok, neeh, die past er morgen niet bij, en gelijk heeft ze. Ik kus haar moeder, schud vader de hand en loop weer verder de stad in. “Hejalo” gaat het tientallen keren en met een slentertempo doorkruis ik de winkelstraat. In het voorbijgaan spreek ik de snoepmakelaar en verderop sta ik even stil bij de vernielde toegangsdeur van de delicatessenzaak van de hardwerkende eigenaar die voor de tweede keer binnen een half jaar beroofd en bestolen is, het is om bedroefd van te worden.

Als ik de Twingo weer naar huis toe stuur passeer ik de bijna lege loods van Jack die juist het laatste restje in zijn aanhanger sjouwt. “Hejalo” zegt hij en wenkt me zwaaiend binnen door de poort en kletsen we wat over toen en nu en over een gemeenschappelijke vriendin. Het is goed nieuws en leuke roddel, daar wordt je als mens gewoon blij van, ze heeft een nieuwe vriend en daar zijn we beiden erg blij om. “Hij is veel te aardig voor haar” zegt Jack, “kan niet en nooit” zeg ik en even doorpratend weet ik de puzzelstukjes aan elkaar te plakken. Ik ken ze beiden en vond al tijden dat juist zij zo’n goed koppel zouden vormen.

Terug naar huis stuur ik de Twingo langs die nieuwe vriend en zie net haar blauwe bakje zijn inrit uitrollen, ze remt als ze me ziet aankomen en stopt zo m’n Twingo achter haar. “Hejalo” zegt ze met een breedlachend gezicht als ze uitstapt en op me toeloopt. Ze knuffelt me en zegt dan blij..”k kom net bij m’n nieuwe vriendje vandaan” en ik zie haar ogen twinkelen. “Kijk, daar staat hij” zegt ze met een smile van oor tot oor en wijst naar haar witgekuifde en bebrilde adonis die achter het raam grijnzend staat te zwaaien. Even later staat staat hij op zijn inrit uitnodigend te wenken, “Hejalo” kom gezellig binnen, kletsen we daar verder..

Mantelzuster & Pleegengel

“Zal ik je voeten even doen?”.. vraagt ze, terwijl ze een handdoek op haar schoot legt en een flesje massageolie tevoorschijn tovert. Dat laat ik me geen twee keer vragen en half onderuit hangend op mn rode stoffen bank steek ik m’n dochter gewillig mijn linkerbeen met bijbehorende voet toe. Dat voelt niet alleen goed, het doet me ook goed, dat merk ik al snel aan het getemperde geklop in m’n niet onbescheiden ribbenkast.

“Hoe voelt het nu pap?” vraagt ze me, terwijl m’n linkervoet geroutineerd door haar onder handen genomen wordt. Ze kan het goed en het is te merken dat ze daarvoor heeft doorgeleerd. Ze is gediplomeerd sportmasseuse en (nog) studerend voor fysiotherapeute, maar nu is ze een beetje mijn mantelzorger en ik mag de hare zijn.

Heftig jaartje was het wel, dat begon op 1 januari van dit jaar met een ongevalletje waar ik een paar gebroken en gekneusde ribben aan over hield. Dat zorgde voor een abrupte en maandenlange onderbreking van de gastlessen, en was ik daar net weer van hersteld raakte ik van de regen in de drup. Zo ineens gleed ik heel verrassend in een ziekenhuisbed de hartbewaking binnen van het UMCG voor een ‘spoedje’ en dat pakte gelukkig goed uit. Best wel spannend en heftig, niet alleen voor mezelf, familie en vrienden maar zeker ook voor dochterlief. Midden in de nacht zat die lieverd naast haar paps vol slangen, toeters en bellen om hem na de operatie uit zijn narcose toe te lachen.. “hoi, Pap, je bent er weer”.

Enigszins fysiek en mentaal gehavend bracht ik revaliderend door in het Oord-van Beatrix. Verrekte goede zorg maar best wel spannend en confronterend. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor dochterlief die coördinerend het bezoek & de vuile was langs goede banen leidde en daarnaast met haar paps in de warme zomerzon op het buitenterras met regelmaat een kopje thee kwam drinken. Het was ook voor haar even schrikken en slikken, want ja, wat is voor eeuwig? Het leven net zo min als relaties, iets wat ik al in mijn leven ervaren had, ondervond zij ook – misschien juist wel door stress van toen.

Een paar weken geleden zwaaide ze zichzelf uit bij haar vriendje en komt ze nu geregeld bij haar vrij gezell(ig)e pap de rol van pleegzuster bloedwijn vervullen, drinken we samen een kopje thee, eten we met elkaar een hapje mee en delen we wat levenservaringen. Het is een beetje van “I scratch your back, you scratch mine”, haar voeten in mijn handen en is het andersom evenzo “zal ik je voeten even doen?”

Nachtmis in het Noorden

“Ooohh, wat ziet het er hier mooi uit” .. zegt de 11-jarige Marisa – dochter van een goede vriendin – die naast me zit als we halverwege Kerstavond het dorpje binnenrijden. De huizen en ook de takken van de voorstaande bomen zijn op een haast feeërieke wijze verlicht, ik geef haar gelijk, het ziet er ook prachtig uit. We hebben er meer dan een uur over gereden en het grootste deel daarvan stuur ik de Twingo over een donker Noord-Gronings bochtig boerennetwerk.

Maar goed dat we de geleende routewijzer bij ons hebben anders waren we geheid verdwaald geraakt daar in het donkere Hoogeland. Dat ik nu onderweg naar hier ben, samen met het elfje, is een toevallige samenloop van omstandigheden. Een paar uur hieraan voorafgaand had ik vriend Tom geschreven dat ik naar een kerstdienst in een dorpje vlakbij zou gaan waarop hij met een bijzonder voorstel kwam. Hij vertelde over een authentieke Nachtmis die in een eeuwenoude, kleine kluis- en bedevaartkerk gehouden werd in een 200 noeste Groningers tellend dorpje. Geen massaal gedoe van tingeling of toedeloe, geen lesbo-geneuzel van kwezelpriesters, maar de heilige nacht in stille, bescheiden eenvoud gevierd.

Een klein kwartiertje voor de dienst aanvangt zet ik de Twingo stil aan de kant van de dorpsstraat, even voorbij het terpkerkje. Vrijwel tegelijkertijd stopt Tom zijn auto achter me, stapt samen met zijn jonge dochter uit en begroeten we elkaar. Welgelovig, welhaast als semi-religieus leider, baant hij mij – Vrijdenker – vooruit het smalle kerkpad op. De entree is sober maar proper en via de massieve binnendeur staan we even later in het met rijke versierselen binnenste van de uit de dertiende eeuw stammende kapel. Tom opent rechts het kleine deurtje dat toegang geeft tot een paar zitplaatsen en we schikken ons op een van de achterste houten banken. Marisa laat haar oogjes dwalen over de vele kleurige en schitterende details en de lichtjes van de vele aangestoken kaarsen zorgt voor een sprookjesachtige omgeving, het is alsof ze in de tijd teruggevoerd is. De dienst begint en de ritualien en het oude Gregoriaanse gezang van de priester zijn voor haar en mij een compleet nieuwe ervaring.

Het is Kerstavond, op het moment dat alleen al in Nederland en België miljoenen mensen thuis achter de kalkoen zitten, chips knabbelend achter de tv op de bank hangen of spetterend in het vakantiepark bruisend bubbelen zitten wij ergens ver weg in het Hoge Noorden.

Met een bescheiden groep mensen, kinderen, volwassenen en een paar grijsaards vullen we een halve kluiskerk waar een kruidige mist van wierook naar omhoog stijgt en luisteren we in stilte naar het zacht monotoon mannengezang. “Cre-do in unum De-um, Patrem omni-pot-entem, facto-rem cae-li et-terrae, vi-si-bi-lium omni-um, et in-vi-sibi-li-um” …“Wat kan hij mooi zingen” fluistert Marisa me voorzichtig in m’n oor..