Home » Columns

Category Archives: Columns

Solvejg’s Lied

“Kom erin, fijn dat je er bent” zegt ze, terwijl ze de voordeur voor me opendoet. Een gele boodschappentas die buiten aan de deurknop bengelt zwaait met me mee en half naar binnen. Nadat ik binnen ben werkt ze de tas bij het deursluiten naar buiten en gaat Solvejg me vooruit. “Neem plaats” vervolgt ze en wijst met een uitnodigend armgebaar naar het knusse zitje bij het achterraam. Ik schuif links aan en steek mijn benen half onder het donkerhouten tafeltje terwijl zij de Senseo aanslingert voor twee mokjes koffie.

Met onze ruggen tegen de achtergevel gericht steken we onze neus in de walm en nippen beiden aan de warme koffie. Solvejg ter Meer, nu thuis in een bejaarde Twee-onder-een-kapper in het Oost-Groningse Finsterwolde, zag ooit in Hoorn het levenslicht. Als dochter van een kunstzinnige moeder en een creatieve vader bracht ze een groot deel van haar jeugd door in de Brabantse meierij. Al snel komt het gesprek op de ziekte van Lyme, een bacteriële besmetting die het immuunsysteem finaal ontregelt.

Als kleine meid werd ze op vakantie in Frankrijk door een teek gebeten, iets dat haar leven tot aan de dag van vandaag behoorlijk heeft getekend. De vermoeidheid en het energietekort werd eerst en foutief toegeschreven aan diabetes maar bleek uiteindelijk veroorzaakt te zijn door de Borrelia bacterie, overgedragen door een daarmee besmette teek. Een besmetting die alle energie uit het lichaam slurpt, een vermoeiende ervaring die Solvejg meer dan 47 jaar met zich meedraagt.

Terwijl ze de mokken voor een tweede vulling onder de Senseo plaatst vertelt ze hoe die tekenbeet haar aanzette zich op de kruidengeneeskunde te storten, vooral de Chinese geneeskunde. Om inzicht te krijgen en zichzelf helpen te helen verdiepte ze zich in het werk en geschriften van herbalist Stephen Harrod Buhner, een vak-kundige op dit gebied. Het is een vakgebied dat ze zichzelf ook goed eigengemaakt heeft en waar ze ook aantoonbaar baat bij heeft en haar kennis daarin deelt binnen een Lyme-patiëntengroep op social media.

Kruiderij voor eigen gebruik, dat maakt deze beminnelijke Kruudenvraauw uut Finnewol, en toont tijdens het gesprek een kunststof bak vol werkzame preparaties & tincturen. Ze is het type van de eeuwige student, raakt nooit uitgeleerd en erg sociaal- en maatschappelijk betrokken. Ze lijkt daarin erg op haar moeder en staat – net als haar – op de bres en barricades voor mens en samenleving. Door haar rechtenstudie is haar wetskennis bovengemiddeld, iets wat ze ook in de praktijk brengt binnen de Bewoners Organisatie Oldambt die opkomt voor huurders, woonachtig in de sociale woningbouw.

Het is iets dat haar warme aandacht heeft en tegelijkertijd ook -letterlijk- een groot deel van haar energie slurpt, maar dat vind deze strijdbare en vriendelijke vrouw de moeite meer dan waard. Klaar staan voor hen die daarin zelf tekort komen, opkomen voor je medemens is een van de opdrachten die zij zichzelf gegeven heeft, integer en volhardend, zoals Solvejg in het door Henrik Ibsen geschreven stuk op basis van een oude Noorse sage. Vasthoudend en op zoek naar een verlichtende oplossing, Sol-Vejg, letterlijk de weg naar verlichting, de route naar een bevrijdende eindoplossing zoals in Peer Gyntsuite – Solvejg’s Lied

Never Ending Story

Verdun France You could never imagine the feeling of looking into the  windows of this large war memorial at Verdun, France and … | Human bones,  Verdun, Dad holiday

Op 8 mei 1995 hield de voormalige Engelse minister-president John Major in Bonn ter gelegenheid van de omverwerping van het Nazistisch bewind in Duitsland een herdenkingsrede.

“Fifty years ago Europe saw the end of the Thirty Years War 1914-1945. The slaughter in the trenches, the destruction of cities and the oppression of citizens: all these left a Europe in ruins just as the other Thirty Years War did three centuries before.”

Deze Eénendertigjarige Wereldoorlogvan de vorige eeuw, die woedde van 1914 tot 1945, kostte tientallen miljoenen mensen het leven. Het waren GEEN twee los-van-elkaar-staande-mensenslachtingen! Zoals Winston Churchill op 20 februari 1944 aan het Russische staatshoofd Stalin liet weten moest de tweede-helft-oorlog die op dat moment nog in alle hevigheid woedde beschouwd worden als de tweede helft van de “second thirty years war.”

Ook de latere Franse president Charles de Gaulle was van mening dat de beide slachtpartijen onlosmakelijk met elkaar verbonden waren. Tijdens zijn Engelse ballingschap gedurende de Tweede Wereldoorlog sprak hij herhaaldelijk van een ‘Tweede 30-jarige oorlog’.

Als twee speelhelften van een voetbalwedstrijd zijn deze helften onlosmakelijk met elkaar verbonden en staan beide onder controle van dezelfde wedstrijdleiding. Een competitieve en diabolische strijd om economische wereldmacht, per definitie gericht tegen alle wereldburgers, wereldvrede en de menselijkheid.

Het is een nauwelijks te bevatten strijd die door perfide psychopaten met telkens nieuwe middelen en andere technieken aangesticht, veroorzaakt en gestreden wordt, met totale controle en onderwerping als einddoel… een onbegrepen Never Ending Story

Versluierde Vrijheid

Versluierde (on)vrijheid - BertvanVondel.nl

Herdenking 2018Mustafa Kemal Atatürk, de Turkse Vader des Vaderlands, zou zich omgedraaid hebben in zijn graf! Het hoofd versluieren en bedekken stond voor Atatürk gelijk aan het zichzelf niet kunnen of willen ontwikkelen. Juist HIJ ont-moedigde het dragen van de voor on-vrijheid en religieuze onderdrukking staande sluier. –

Cuando me vaya..

Jolanda

Wablief?… daar zat geen woord Frans bij en ik kijk bij het binnenstappen met verbaasde blik in het open gezicht van Jolanda. Ze glimlacht me tegemoet en vraagt me dan in Algemeen Beschaafd Gronings of ik een mokje koffie lust en zo ja, wat ik ik erin gehad zou willen hebben.

Terwijl zij doorloopt naar achteren, naar de binderij, waar ook haar koffiezettert geparkeerd staat, doe ik mezelf tegoed aan de bloemenpracht en plantentooi in de zaak wat er voor zorgt dat het geweldig ruikt in de Scheemter Bloembinderij Prophyta.

Ik had een afspraakje met deze vlotte dame gemaakt voor het maken van een leuk gemengd en eigenhandig gebonden boeket waarin ik graag als extra gadget een Superlolly verwerkt zag. Dat werd ter plekke kundig in elkaar gezet door deze vakbekwame Fleuriste die onderhand al meer dan 25 jaar in de Dorpskern van mijn Oost-Gronings dorpje haar nering drijft. Ooit en in het begin aan de Stationsstraat maar in ’99 verkast naar de Diepswal aan het oude Vredenhoventerrein. Samen met manlief Johan bouwde de nu 48-jarige onderneemster de zaak van de grond af aan omhoog, en dat met succes!

Terwijl ik half verscholen tussen de boeketten aan m’n koffie lurk vertelt ze bij het schikken van het boeket over haar werk en leer ik wat over haar specialisatie waaronder de prachtige handgebonden boeketten, bloemstukken en grafwerken. Haar werk vind ze prachtig, haar man en twee kinderen zijn haar lief maar haar paarden, dat is haar grote hobby. Ze heeft er twee, een paard en een pony. Dat is voor haar elke dag weer genieten en dat helpt haar ook om in deze absurde Coronatimes energie vast te houden en te kweken.

Het is vooral aan de vaste klanten te danken die haar werk waarderen, en die de voorkeur geven aan haar vakwerk boven dat van een ‘snaaimaarmeeboeket’ zoals bij de buurtsupers voorverpakt in een emmer water gepropt natte stelen staat te trekken. ‘Mensen worden blij van bloemen’ zegt ze en laat me met een gulle glimlach zien hoe het boeket geworden is dat ze voor De Zoetwarenspeciaalzaak in het hart van het Oost-Groninger Koopmansstadje gemaakt heeft. Prachtig! We praten nog even na en het gesprek komt op haar favoriete vakantieland, Spanje.. daar zou ze ooit – wie weet later een keer – nog wel naar toe willen verhuizen, maar.. Cuando me vaya.

Roddeloket..

Ze lacht er hartelijk om als ze voor het loket achter haar koffie met smaakjespoffert staat .. om de term Roddeloket die ik in het gesprek breng. “Maar dan wel met een ‘L’ geen twee” en daar kan Gre (streepje op de ‘e’) het best mee eens zijn. Ze is goed van de tongriem gesneden, deze belegen jongedame van nipt 82 lentes, wijsheid en kennis hebben bij haar (t)huis gevonden.

Al even tevoren stuiterde ik op haar toen ze buiten op wacht stond bij de stadsfotograaf, pal naast Gastrovino Van Der Laan, waar ik twee kratjes dampende Poffert uitserveerde. Daar achtervolgde ze me de zaak in, gelokt en aangetrokken door de heerlijk zoete lucht van de warmgekookte Groninger lekkernij. Nee.. het was geen Baclava .. ook al deed de geur haar daar aan denken. Ze kocht Stante Pede 1 van de 20 geleverde dampende dames en groette ik haar bij mijn vertrek.

Niet veel later – na de levering aan Mecca Winschoten even verderop in de stad – trof ik haar daar ineens voor het koffieloket en we raakten in geanimeerd gesprek.

Gre (met een streepje boven de ‘e’) genoot van haar koffie en zette met smaak haar tanden in de pronte stukken door mij gekookte smaken en ontwikkelde zich een heerlijk veelzijdig gesprek.

Breed georiënteerd dat is deze ontwikkelde dame die in haar beroepsmatige leven als Röntgenlaborante de kost verdiende in een Arnhems hospitaal en zich nu in haar nadagen neergelaten heeft in Bad Nieuweschans.

Zoals zij genoot ook ik van de veelzijdigheid, het taalgebruik en woordenschat, de brede belangstelling en taalscharkeringen, haar gevatheid, heerlijk Ad-Rem, de tijd al koutend verpozend..

Nee, nix geen radicale, banale roddel aan dit middenstadsekoffieloket, hiervoor genomineerd met 1 ‘L’ minder en zodoende her-naamd als Roddeloket.

De Beer is los….

Nauwelijks uit de winterslaap ontwaakt trok de Mecca-Beer ruim de aandacht in het heerlijke ochtendzonnetje, en dat niet alleen van Cora-Yfke Sikkema, Burgemeester van het Oost Groninger Koopmansstadje. Spontaan poseerde het Beer & Burgemeesterduo voor de lekkerste Speciaalwaren- & Delicatessenzaak in het hartje van de stad.

Mecca, wereldberoemd binnen de Groninger Grenzen, is open en dat is niet alleen Poffert zonder afspraak maar ook IJs en Kovvi aan ’t loket en een winkel overladen vol overheerlijke bakproducten, chocolade en zoetwaren.

De Burgervader stapte blij- en moedig zonder afspraak even binnen, haalde jeugdherinneringen op bij het passeren van de langste snoepschepwand van Nederland en prees de ruim opgezette en vernieuwde inrichting van dit smikkelparadijs. Ruim van opzet zodat ook moeders met kinderwagens en ouderen met rollator en scootmobiel ongehinderd rond kunnen rollen.

Twee pronte stukken Poffert van de tafel verhuisden met de Burgervader mee naar haar volgende afspraak in het tegenoverliggende Gemeentehuis. Ze deed graag zelf en op persoonlijke titel een ondersteunende aankoop bij Esther van der Wal, sinds ruim een jaar de nieuwe eigenaar van Mecca.

Ondernemers hebben het nu erg zwaar en ook voor Esther niet bepaald het makkelijkste jaar maar, zij laat zich er niet onderschoffelen, zij verzet zich dapper, is weerbaar en strijdvaardig en staat op de barricades, kom maar op – De Beer is los!

Flets & Onfris

Die zaterdag de 15e – nu een jaar terug – zat er net weer een beetje leven in, ik kon me niet heugen dat ik me zo door de griep had laten grijpen als toen. Een paar dagen had ik min of meer als volgesopte dweil comateus plat gelegen met af en toe een ferme slok uienbouillon met een handvol extra vitamines.

Sinds de thuis- en terugkomst van een gastles Vredesonderwijs die voorgaande woensdagmiddag was het even total-time-out, dus niet even achterom klompklossen voor een bak koffie met Bodybuur of voor een knuffel van de kleine buurman als toetje. Niet dat ik daar energie of zin in had, nooit gehad eigenlijk als ik niet lekker in m’n vel zat en nou ook even niet.

Zo ineens was het er, ik had nog voldoende wapentuig voor een klein slacht-veld in de Twingo liggen maar dat moest zichzelf maar even zien te redden. Waar ik wat opgepikt had zal wel nooit helemaal helder worden maar zelf schat ik in dat niet de twee scholen waar ik een gastlezing had verzorgd als virushaard gediend hebben, maar het UMCG, waar ik 12 dagen daaraan voorafgaand geweest was voor Cardio-nacontrole. Hoe dan ook, zo ineens overviel het me. Als gezonde Hollandse knul kon ik wel tegen een stootje zei m’n moeder altijd en aan een beetje griep ging ik heus niet dood.

Een kordate tante was die moeder van me, een fe(no)minale vrouw, die wist hoe ze zichzelf en haar kroost groot moest trekken, op eentje na dan, die gleed haar tussen de vingers door in 1944. Nee, ’t was geen watje en als ziek kleuterkind werd ik toentertijd tijdelijk in het ouderlijk bed geparkeerd terwijl zij dagelijks m’n kussen en lakens verwisselde, bed opschudde en de kamer luchtte. Fris en fruitig koud werden alle bacteriën, ziektekiemen en virussen naar buiten bevorderd waarna ik weer strak in bed gevouwen werd. Voldoende water en een stevige bouillon, dan was je er zo weer boven op. Zo geleerd, zo ook nu gedaan met als resultaat dat ik er na twee ietwat Spartaanse dagen weer stond.

Dit keer was toch anders dan anders, al jaren geen griep gehad (behalve dan die keer dat ik me er voor had laten inspuiten) en er kwam een langer zeurstaartje achteraan, wat weinig smaak met een luchtweginfectie die zich niet zomaar liet temmen. Even bloed prikken bij de arts maakte duidelijk wat er dwars zat en hoe dit te tackelen, een kuurtje van 3 dagen gaf weer lucht maar het duurde toch nog weken voordat het weer goed adem-in en adem-uit was. Het ongemak was nagenoeg in lucht opgelost toen ik 10 weken later weer eens op de spoedeisende hulp binnengerold werd, ’t hartje had Nuivere Maneuvels. ‘k Lag er toch dus ik dacht, tap maar af dat bloed en kom maar op met die virustest, weten we dat ook weer, maar nope.. nix & nada, dat was (toen nog) geen protocol.

Raar protocol dacht ik bij mezelf, ik was de afgelopen jaren bijkans lek geprikt in het UMCG, Beatrixoord & Huisartsenpost en dat alles om de stand van interne zaken te checken. Een druppel bloed toen had binnen een kwartier aan kunnen tonen of mijn lichaam (toen al) antistoffen had aangemaakt voor het oprukkende virus uit China. Er waren toch al wat buizen vol overgeheveld en daar was zonder mankeren ook uit op te maken of mijn afweersysteem functioneerde en antilichamen had aangemaakt voor de Chinese variant. Immunoglobulines, ofwel antistoffen, dat zijn eiwitten om precies te zijn die door de mens worden geproduceerd om lichaamsvreemde stoffen op te ruimen en virussen, bacteriën of parasieten te bestrijden.

Als ik daarmee in aanraking was geweest, dan zou de uitslag van de test IgM aangegeven hebben, een referentiewaarde bij een infectie vaak de eerst geproduceerde antistof, dat later wordt afgelost door de codering IgG, dat wordt dan weer aangemaakt bij grotere hoeveelheden of bij een tweede contact met het viruseiwit (antigeen) aantoont. Over het algemeen zijn mensen niet hun hele leven beschermd bij longvirussen, maar toch zeker wel een paar jaar. Wat betreft dit nieuwe type zijn testdieren (muizen en aapjes) tot dusver niet voor een tweede keer besmet en kunnen dus niet opnieuw het nu zo populaire virus krijgen. Er zijn nog steeds geen bewijzen voor herinfecties NA het aantonen van antistoffen dus ….

Zat van al die onzinmaatregelen, doolhofwinkelroutes en beflappen heb ik me kort geleden laten aftappen met als uitslag IgG, dus dat mijn immuunsysteem aan de slag is, niet voor de komende twee dagen en ook niet dat ik binnenkort weer lek gestoken moet worden. Ik hoef er ook geen prik in met welk soort vaccin dan ook om mijn immuun systeem aan te zetten, DAT is net zo eigenwijs als zijn baas en is al lang slagvaardig aan de gang. Voor dit virus en de aankomende mutaties ben ik toegerust, en ik doe m’n best om het zo lang mogelijk op deze aardkloot vol te houden.

Nix geen oeverloos gepor met frauduleuze sticks en stokken in m’n Kanus, Knar & Keel, een keer meten is prima weten, maar dan gewoon een vingerprik, that’s all. Mijn immuunsysteem staat aan, en functioneert zoals altijd en gemiddeld bij 98% van de 17.000.000 inwoners van dit land. Men moet niet in een verlammende en leugenachtige ontkenning blijven hangen in een alles, maatschappij, economie en sociaal bestel vernietigende spiraalkoers blijven draaien.

Mensen hebben nog steeds niet het eeuwige leven, ze worden ziek, gaan gelukkig allemaal een keer dood, anders zou de planeet waar we op rond draven overvol worden, we maken onlosmakelijk onderdeel uit van de natuur waar alles wat oud, ziek en zwak is uiteindelijk weer gerecycled wordt. Maar NU .. komt de natuur ons te hulp! UV-straling vernietigt alle virussen en de zon.. die zorgt ook nog eens voor een lekker teintje, weg met dat grijs en grauwe, weg met alles wat Flets is & Onfris.

Weerbaar & Immuun

Daar lag die… een grote witte vensterenvelop met achterop het RIVM als afzender met daaronder het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport vermeld. Als ‘Risicogroeper’ – zoals ik in specifiek jargon betiteld wordt – krijg ik een voorkeurs behandeling, ikke dus eerst! Over zes dagen kan ik als volleerd Diabeet en ervaren Hartpatiënt m’n AZ-prik halen, met de bedoeling mijn lichaam antistoffen aan te laten maken. Gezondheid is iets kostbaars, niet iets om lichtvaardig mee om te springen, daarover weet ik als belegen ervaringsdeskundige mee te praten.

Ik ben er nog steeds and Alive & Kicking ook al was het zo nu en dan best wel kantje boord. In de afgelopen jaren heb ik geregeld op de IC gelegen, parkeerde bijna maandelijks de Ambulance op onzalige tijden voor m’n deur om me naar de Spoedeisende Hulp te brengen en belandde ik daarna meer dan eens op de Hartafdeling. Mensen die, zoals ik, zijn opgescheept de stofwisselingsziekte Diabetes Mellitus, vallen meer dan eens in de prijzen wat betreft hart- en vaatziekten (hartinfarct, herseninfarct), aantasting van de zenuwen, ogen en/of nieren. Bij ons in de familie is dat wel een dingetje, net als kanker overigens, dat heeft er aardig bij ons ingehakt.

Mijn familieverhaal heeft wel wat overeenkomst met het door de bekende Engelse auteur Agatha Christi geschreven verhaal ‘Ten Little Niggers’. Een thriller waarin het beschreven meerkoppig gezelschap de een na de ander de pijp aan maarten geeft… “And Then There Were None”. Long-, maag-, lever-, blaaskanker, smerig dodelijk en ook nog eens vroegtijdig van deze mooie planeet gejorist. Een enkeling bij het 50e levensjaar, andere clanleden zwaaiden af met hun 57e en was het game over. Hier bovenop, wat zeg ik, hieraan onlosmakelijk verbonden met dezelfde stofwisselingsziekte waaraan in Nederland onderhand al een miljoen mensen te lijden hebben.

Een ziekte die alles te maken heeft met Leefstijl en met de plastic-prak die ons door de Grootgrutters via de Supers op tafel wordt geserveerd. Kant-en-klare hap, zo in de pot of in de ping en hap weg, letterlijk en figuurlijk geraffineerde hap waartegen steeds meer mensen opstaan. Wim Tilburgs bijvoorbeeld, een kaarsrechte voorvechter voor gezonde voeding om die ziekte met wortel en tak uit te roeien. Mensen ook als Rineke Dijkinga die zich met hart en ziel inzetten voor eerlijke en onbewerkte voeding, voeding die de eigen weerstand ondersteunen en het afweersysteem in staat stellen om ons als soort sinds begin der tijden de eeuwig tierende dodelijke virale en bacteriële bedreigingen te overleven.

Er is een denkomslag nodig om beter te kunnen beseffen wat ons – mensen – goed doet en te (h)erkennen welke hap of prak het woord voeding niet eens verdient. Het stimuleert aardig kan ik met een wrange ondertoon zeggen als je de een na de ander van je eigen familieclan finaal ziet wegteren en naar de laatste rustplaats mag uitzwaaien. Het is ook knap frustrerend dat je jezelf op enig moment ook terug vindt in gesprek met een specialist op de Thoraxafdeling van het UMCG die je vraagt of ze je ook moeten reanimeren als ’t allemaal niet zo loopt als door haar gehoopt. Dat je aangeeft toch lichtelijk teleurgesteld te zijn want ondanks al je serieuze inspanningen toch daar beland bent waar je nooit wilde zijn.

“Weet u meneer” antwoordde de specialiste “u bent er nog, DANK zij uw eigen inzet en toewijding, anders had u deze wereld allang verlaten.” Ja, eigen inzet, zelf denken, niets voor absolute waarheid aannemen en tja, dat bracht me uiteraard ook wel eens in conflict met medici zoals die van het locale hospitaal in Schubbekutteveen, patroonvolgende en na-denkende cardiogooglelogen. Als Vrije- en andersdenker loop je een andere route, is het zoeken en werken aan een eigen koers die bij jou als mens past. Vroeger waren de Witte Jassen absoluut en onfeilbaar en gebeurde het meer dan eens dat de operatie dan wel geslaagd was maar de patiënt dood.

Ik ben kritisch en denk zelf, en daarin ontmoette ik de gelijkgestemde professor uit het UMCG, de in hartfalen gespecialiseerde cardioloog. Samen hebben we ervoor gezorgd dat ik er nog steeds rondloop, en hoe! Dank zij deze kundige man, dank zij het kundige UMCG team deed ik na een urenlange operatie midden in de nacht mijn ogen weer open met de allerliefste dochter van de wereld naast me. Het was toen Kerst en Sinterklaastijd tegelijkertijd om haar lach te zien en liggend aan slangen, infuus en drains m’n eerste beker koffie leeg te kiepen. Hurrah wir leben noch! En hoe! Ik zit in de derde helft van m’n leven, ‘kan’ alles nog, voel me af en toe 40 jaar jonger maar .. geef nergens garantie op, ‘k kan alleen met het hand op m’n hart beloven dat ik uiteindelijk wel dood ga.

Dood, maar niet door het veelgeprezen virus of erger nog, door de maatregelen die politici vandaag de dag nemen, en elk weldenkend mens is allang het spoor bijster van de absurdistische kronkelige doolhofroute die door dit politieke geheugenloze leugenkabinet genomen is en wordt, die de angst verspreidt en de dreiging propageert. Ik vertrouw op mezelf, ik vertrouw op de solide, onafhankelijke, oprechte en waarheidminnende medemens, ongeacht zijn of haar politieke of religieuze overtuiging. Ik vertrouw op elke hogere macht die het goede met ons als mens voorheeft, ik vertrouw op mijn eigen afweersysteem en het vertrouwen daarin is niet beschaamd.

Toen ik die middag binnenstapte en de RIVM-uitnodiging voor een beschermende prik zag liggen keek ik even naar de gele pas in m’n linkerhand met rechts boven in de vermelding Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport met daar binnenin het stempel dat de mij gemeten Immunoglobuline waarde aangeeft: IgG+. Mijn afweersysteem is uitstekend, ik ben niet ziek maar mijn lichaam heeft in meer dan voldoende mate antistoffen geproduceerd om het zo in de belangstelling staande lichaamsvreemde virus te lijf te gaan. Lang Leve mijn Immuunsysteem!

Ik geef mijn prikkie wel aan fikkie, stel aan mijn huisarts voor dat hij ook deze bloedtest gaat aanbieden, misschien dat mijn tandarts daartoe over te halen is en misschien is het een idee aan alle middenstanders om deze simpele eenmalige bloeddruptest aan te laten rukken. Er wordt niets in je lichaam gefrot, geen wattenstaaf tot bovenin je neus, bijna onderin de hersenpan of in de catacomben van je keel. Alleen een vingerprik en binnen 15 minuten is helderheid te verschaffen, is het gehalte immunoglobuline duidelijk en weet je of je afweersysteem zijn werk doet. Simpel, doeltreffend en goedkoop de ondergang stoppen!

Ik ben en blijf weerbaar, emotioneel, geestelijk en fysiek en probeer als Vrije Denker vrij te blijven, ook in ALLES VRIJ te blijven en zeker voor dwang Immuun!

Spanning en Sensatie

Maskers, Maskerade, Masque, Gezichten, Theater

Ze staan naast elkaar voor het koffieloket van Mecca en roeren in de koffie rond, Rick en Antje, beide succesvolle ondernemers buiten-dienst. Even voor hen aan was ik op klompen naar binnen geklost met een nieuwe smaakvariant voor op de Pofferttafel onder de arm: Bitterkoekjes met Amaretto.

Ze zeiden geen ‘nee’ op m’n vraag of ze daar een stukje van wilden proeven waarop ik twee pronte stukken uit de warme Poffert zaag en hem daarmee slacht. Terwijl de Poffert met Kovvi zijn weg naar binnen vindt gaat ’t gesprek over het wel-en-wee in het Oost-Groninger Koopmansstadje.

Terwijl zij aan hun tweede kopje beginnen zorg ik als ervaren kletsmajoor wat voor onderhoudende kost.. “’t Is niet bepaald florissant te noemen en het gros van de ondernemers staat het water aan de lippen. Het zou zo maar kunnen zijn dat meer dan de helft de deuren nooit meer zal openen, er is veel omzet verloren gegaan en ALS er al gecompenseerd wordt is dat een druppel op een gloeiende plaat. Ambtelijke regelzucht en onwerkbare regelneverij perst wat er nog aan levensvatbaarheid rest finaal uit elke lokale onderneming. De on-line economie zal voor veel zaken de nekslag betekenen, de een z’n dood – de ander z’n brood, Amazon en Bol.com varen er wel bij” vervolg ik.

Het gesprek verplaatst zich gaandeweg naar de zogezegde ‘rellen’ van eind januari die de Molenstad-op-stelten gezet hebben. “Alles met elkaar was dat niets anders dan angstige stemmingmakerij” ga ik verder. “Als je daar wat onderzoek naar pleegt zie je dat het nog niet eens een storm in een glas water geweest is, maar wel een met schadelijke gevolgen”.

Als onbezoldigd Poffertkoker die zich daarnaast in voorgaande decennia met politiek radicalisme & extremisme warm hield en daarover zo nu en dan toch wel brisante verslagen afleverde denk ik hierover wel een gedachte te kunnen produceren. De paniekvoetballerij in Oost-Groningen (en andere landsdelen) was het resultaat van een opgeklopte soap uit het Westen.

Wat speelde was dat in het weekend van 25 januari in enkele grote steden in West-Nederland zoals Rotterdam, Amsterdam en Den Haag beroepsrelnichten stampij maakten, iets wat wij in het nuchtere Oost-Groninger landsdeel niet als normaliteit kennen. Nee, het waren niet bepaald overjarige Henk & Ingrid types, maar aantoonbaar en bewijsbaar nauwelijks 20-jarige jonge beroepshooligans, zoals de 19-jarige Marokkaanse Hagenaar en ‘influencer’ MoELJackson.

Deze nauwelijks droog achter de oren zijnde schreeuwerd riep zijn broeders op om zich massaal te verzamelen op het Hobbemaplein: “Organisator MOELJACKSON, ik draag alle lasten hiervan”.. en ja hoor, kuddes een-hersencellige plundercommando’s meldden zich. Je kunt je afvragen of de manier waarop de media verslag gedaan hebben wel zo bevorderlijk geweest is voor de handhaving van rust en orde.

DAT was wat vooraf speelde in Verweggistan, maar het concept en scenario is in wezen overal identiek. Een of andere dombo plaatst (al dan niet bewust) een niet traceerbare oproep om zich ’s avond om half 9 te verzamelen bij de gesloten vestiging van de Kijkshop in het stadshart en als vanzelf gaat de angstmolen draaien. Uit niets wordt iets gemaakt, spanning en sensatie, en de paniek slaat toe.

Winkels worden uit angst voor plunderingen dichtgetimmerd, voorraden veilig gesteld en een enkele angstige ondernemer meent Het Volk zelfs in een zelf opgenomen joeptjoepboodschap vermanend te moeten toespreken. De lokale gendarmes worden in opperste staat van paraatheid gebracht, rijden gemaskerd in hun politiemobielen rondjes door het centrum, linten sluiten de toegangswegen af en vermeende relschoppers worden overal en nergens gesignaleerd: bij de bank, in het treinstel, bij de visboer., joeneemit.

Alles wat er was, kwam of gebeurde, het was zoals ik tevoren al verwachtte, helemaal nix-nada-noppes. Wel jammer, speciaal voor de gelegenheid had ik voor de avond-etalagedienst bij Mecca m’n nieuwe klompen van Manske aangedaan, lekker robuust en stevig, maar al wat er te zien was waren nieuwsgierige dorpelingen. Opa’s en Oma’s zag ik lopen, buurtgenoten met hun kroost, hier en daar een miniplukje opgeschoten jeugd van een jaar of 14 maar helaas geen pindakaas, geen relnichten, niet gezien, ook niet bij de ABN waar ik op mn klompen heengeklost ben, ook niet bij Chris Lich, niet bij de Etos, of bij ’t Rond.

Alles zo dood als een pier, tenminste als je de Oost-Groningers die hun nieuwschier niet konden bedwingen buiten beschouwing laat. Om 8 uur die avond hebben wij de toko maar weer verlaten. Misschien hadden we de deuren gewoon open moeten doen, had het ook nog wat omzet opgeleverd. We hebben zelf uit nood en arrenmoede de koffie toen maar opgeslobberd en de Poffert broksgewijs naar binnen gewerkt, al wat restte was enkel en alleen …. Spanning en Sensatie.

Komeslangsalsjedurft…

Aan het einde van de middag lijkt de Langste winkelstraat van het Oost-Groninger Koopmansstadje bijna uitgestorven. Het is alsof we door het decor van een of andere bizarre film wandelen. Verlaten straten met veel gesloten winkels.

We lopen met zijn drietjes vanaf de rotonde richting het mooie Stadhuis en zijn op weg naar speciaalzaak Mecca waar Esther sinds een jaar de pollepel zwaait.Mama Mecca wordt ze liefkozend genoemd door Elin, een van de twee minimensjes die met me mee door de straat huppelen, het is wel even HAAR knappe mama.

Ze is maar wat trots op haar moeder, ze vind het ZO knap van haar dat ze er zo’n mooie winkel van gemaakt heeft en Elin, de 7-jarige vrolijke flapuit, helpt ook heel graag mee. De door de overheid genomen maatregelen hakken er voor alle burgers behoorlijk in, de complete maatschappelijke ordening zoals wij kennen wordt ermee onderuit gehaald.

Net als alle inwoners van het Oldambt worden ook de Middenstanders geconfronteerd met de beperkingen en voeren ze een ware overlevingsstrijd. Met een dagomzet van enkele tientallen euro’s kunnen de vaste lasten nooit betaald worden, maar met de luiken voor de deuren en het slot erop is de economische ondergang voor veel van de Oost-Groninger Kooplieden een kwestie van tijd.

De steunmaatregelen van de overheid zijn een sissende druppel op een gloeiendhete plaat. Veel Middenstanders hadden het voortijd al knap lastig om nog enigszins rendabel te blijven maar het zijn en blijven echte vechters die er alles aan doen om hun levenswerk en broodwinning in leven te houden.

Het zijn in alle opzichten lastige tijden voor de kleine ondernemers die bijna het onmogelijke moeten presteren om het hoofd boven water te houden en komt het – JUIST NU – aan op creativiteit, vaardigheid en voldoende veerkracht. Met Moed, Geloof en Vertrouwen zoeken ze naar oplossingen, trekken nogmaals de buikriem een paar gaatjes aan en doen alles wat in hun mogelijkheid ligt om hun klanten, hun stad- en streekgenoten, de Oldambtsters, binnen de knellende beperkingen te kunnen bedienen.

Het is een kwestie van Samen deze uitzonderlijke periode te overleven en … de schade zoveel mogelijk te beperken. Maar er zullen gegarandeerd slachtoffers vallen! De kans dat een behoorlijk deel van de ondernemers in het Oost-Groninger Koopmansstadje hun deuren moeten sluiten is groot. We passeren het Backhuys van Dick, de Croissanterie van Dennis, de Speciaalzaak van Harrie, Schoenmaker Schriemer, Broodjeshuis Panini en de Etos voordat we weer binnen de deuren en voor de Pofferttafel staan van Mecca.

Het zijn maar enkele van de ondernemers die WEL open kunnen en mogen zijn en waar de burgers, de Oldambtsters, nog steeds terecht nog kunnen. Hardwerkende ondernemers waar ze meer dan WEL-kom zijn en met open armen ontvangen worden. HUN aankopen zorgen ervoor dat ze het hoofd boven water kunnen houden, HUN aankopen zorgen ervoor dat de Langste winkelstraat van het Oost-Groninger Koopmansstadje in leven blijft en niet zal uitsterven, echt elke euro telt!

Hoe tragisch en ellendig ook, de dood is net als ziekte onlosmakelijk met het leven verbonden. Ziekte en Dood valt niet te ontkennen en wordt ook niet ontkend. Maar.. gelukkig helpt ons natuurlijke afweersysteem om ook deze periode als mens te overleven en heeft 99% van ons aantoonbaar voldoende weerstand.

Hou vast en hou vol. “Houd je hart vol van warmte en liefde in je borst, mens durf te leven”, zoals de Nederlands chansonnier en acteur Ramses Shaffy in de jaren ’60 schreef en zong. Leef, en leef niet alleen online, niet massaal als kudde, maar kom langs bij Dick, bij Dennis , bij Harrie , bij Arjan , bij Esther …. Komeslangsalsjedurft.