Home » Columns

Category Archives: Columns

Geld met ‘T.H.T’

Geld is enkel een ruilmiddel waarvan de waarde gelijk op moet gaan met het product, dienst of goed wat daar tegenover staat. Net als het product, dienst of goed (bijvoorbeeld een appel) moet ook geld een beperkte levensduur hebben, beperkt houdbaar, dus: ‘tenminste houdbaar tot’.

Een lokaal betaalmiddel in de vorm van circulatiegegarandeerd geld wordt ook wel Vrijgeld genoemd en is een betaalmiddel met een planmatige en tijdafhankelijke waarde(volume)vermindering ter hoogte van enkele procenten per jaar. Haar belangrijkste en enige doel is het om producten, diensten of goederen te laten rouleren en daarmee de (eigen) economie te stimuleren waardoor de eigen werkgelegenheid gestimuleerd wordt en daarmee tegelijk OOK de lokale welvaart en het welzijn.

Vrijgeld is een betaalmiddel met een planmatige en tijdafhankelijke waarde(volume)vermindering ter hoogte van enkele procenten per jaar. Het lokale betaalmiddel wordt met een negatieve rente belast (opsparen heeft geen nut, het verarmd de bezitter ervan in plaats dat deze zich er mee verrijken kan. De appelverzamelaar zal na enige tijd ook enkel uitgedroogde vruchten bezitten). Dat betekent dus dat de waarde van Vrijgeld permanent iets daalt wat de omloopsnelheid bevordert. Dit heeft tot gevolg dat de geldstroom de eigen economie stabiliseert.

De procentuele waardedaling komt ter beschikking aan de kredietorganisatie die de operatie voor haar rekening neemt, zij wordt betaalt uit de ‘beschikbaarheidsbelasting’. Sivio Gisell stelde hiervoor een in de praktijk getoetst percentage vast ter hoogte van 3 a 4% per jaar.

Dit omloopgarantie van dit geld wordt geactualiseerd door de waardedaling (elektronisch) op te waarderen zodat de waarde behouden blijft. Verschillende regio-geld systemen-initiatieven passen een gegarandeerde omloopbescherming toe.

’t Geld, ’t Goed & ’t Goud

Drie smoezelige biljetten

De handelsreiziger zette zijn auto op de parkeerplaats van de B&B in Oosterlee, liep naar de deur, drukte op de bel en even later stond hij binnen. Wat de verblijfskosten voor drie overnachtingen met ontbijt en diner waren vroeg hij in gebrekkig Duits aan Christof, de uitbater. Het zou hem totaal 150 euro kosten rekende Christof hem voor. Nou.. dat paste de Deense handelsreiziger wel.

Hij vertelde dat hij voor het eerst in Nederland was, benieuwd was naar de teelt van ‘musjroems’ en ‘hannep’ en bij de specialisten in Westerlee zijn licht wilde opsteken. “Oh.. weer zo’n paddofiguur” dacht Christof bij zichzelf en nam de Deen eens op van top tot teen. De handelsreiziger overhandigde drie smoezelige biljetten van 50 euro en bedong daarbij dat, als hij binnen twee uur afzag van de deal, hij zijn geld volledig terug zou ontvangen. Een wat vreemde afspraak waar Christof, enigszins verbaasd en wenkbrauwtrekkend, geen probleem mee had.

De handelsreiziger vertrok richting Westerlee, zijn smoezelige bankbiljetten van 50 euro achterlatend bij Christof die daarmee spoorslags naar zijn buurman Bart toog want ja, die was hij nou net datzelfde bedrag schuldig. Vorige week was Bart voor hem op stap geweest naar Antwerpen en daarvoor stond nog een rekening van 150 euro open. De drie smoezelige biljetten wisselden van eigenaar. Bart was ermee ingenomen want ook hij had nog een onbetaalde rekening openstaan van .. 150 euro. Zijn startmotor had het tijdens de reis naar Antwerpen begeven en Klaas de sleutelbaas had voor dat bedrag kortgeleden zijn auto (zwart & goed) gerepareerd.

Bart toog naar Klaas, schoof hem de drie smoezelige biljetten in de handen en voldeed daarmee zijn schuld. Voor Klaas kwam het geld als geroepen. Klaas was behalve een harde werker ook een levensgenieter en had kortgeleden voor 150 euro vertier gezocht bij Leonie, de publieke vrouw in het dorpje, plezier waarvan de kosten niet af-trekbaar waren. Met gulle lach en warme kus begroef Leonie de drie smoezelige biljetten in haar weelderige boezem, dat kwam haar goed uit! Ook zij had nog een schuld van 150 euro uitstaan bij Christof, waar ze met regelmaat een kamer betrok om hunkerende heren de plezieren.

Niet veel later stond Leonie bij Christof in B&B en net nadat de drie smoezelige biljetten van haar boezem naar zijn broekzak waren verhuisd ging de deurbel. Het was de handelsreiziger, hij was lichtelijk verstoord en keek wat schaapachtig uit zijn ogen. Hij was helemaal in de war, hij had zich totaal in de plaats vergist. Hij moest niet in Westerlee-Groningen zijn maar in Westerlee-Zuid-Holland, vlak bij Rotterdam. Hij was blij dat hij tevoren die afspraak met Christof gemaakt had en vroeg het geld terug. De drie smoezelige biljetten verdwenen in zijn Deense knip en niet veel later zoefde de Deen weer heen.

De moraal van het verhaal: niet het geld of het goud maar het goed, de dienst, de werkuren bezitten werkelijke waarde, gekleurde papiertjes met cijfers zijn slechts ruil-middelen, hebben ‘waarde’ zolang mensen daar waarde aan toekennen.

Veteraan met een missie

“Ik ben een revolutie aan het maken” … aan het woord is Wim Tilburgs, een boom van een kerel, en wat voor revolutie. Vier jaar geleden, op 3 juni 2015, was de maat voor de nu 58-jarige Wim letterlijk en figuurlijk vol. “Ik was simpel gezegd bezig om dood te gaan” vervolgt Wim zijn relaas.

Door zijn toenmalige leefstijl en houding zou dit onherroepelijk ook het resultaat geweest zijn. Behoorlijk overgewicht, zwaar aan de medicijnen en als Libanon-veteraan lijdend aan de naweeën van zijn uitzending eind ’81 naar dat gebied. Wim kwam nauwelijks zijn stoel nog uit en door zijn ongezond eetpatroon was het wachten op een toesnellende radicale finale. Dwarsligger, zelfdenker maar vooral doener Wim draaide een knop bij zichzelf om, begon zijn gevecht tegen zijn ziekte en dat met een volhardendheid die zeer succesvol bleek. Een ander eetpatroon en andere levenshouding zorgde voor een tientallen kilo’s lichter lichaam en bevrijdde zichzelf daarmee ook van zijn diabetes 2.

De stichting ‘jeleefstijlalsmedicijn’ is het resultaat van zijn inspanningen en timmert behoorlijk aan de weg. De website genereert tienduizenden bezoekers per week en de Facebookpagina telt rond de 5000 volgers. Anders in het leven staan maar ook het denken anders definiëren, zelf denken en niet braafjes meehobbelen in de farmaceutische pillen en poeders aanpak. Ziek zijn is topsport is een uitdrukking van Wim, en zijn verhaal wordt toenemend en door steeds meer kritische artsen onderschreven. De Belgische medisch antropoloog, Prof. Dr. Reginald de Schepper verwoordde het als volgt: “Wat Wim zegt is baanbrekend, niet enkel omwille van de inhoud maar ook de vorm (een bottom-up benadering waarin patiënten zelf het initiatief nemen en andere patiënten ondersteunen, in samenwerking met artsen en onderzoekers). Dit is een ware paradigma shift (om de terminologie van Thomas Kuhn te gebruiken).”

Angelsaksisch Wereldrijk

Kolonisatie door (e)migratie

Kick Chess Piece Standing

De ongewenste uitkomst van de ‘Frans-Pruisische oorlog’ was één van de aanleidingen om een organisatie te vormen die zich zou gaan inzetten voor de verlichte idealen van een kliek machtshongerigen. Onder leiding van Cecil Rhodes werd rond 1877 een geheim en invloedrijk genootschap opgericht, het Anglo-American Establishment, het AAE. Absolute Engelse wereldheerschappij en de vorming van een Angelsaksisch Wereldrijk was het einddoel van dit genootschap. Een morbide schaakspel om absolute macht!

Om dat gedroomde imperium te realiseren was het volgens Rhodes noodzakelijk “het Engelse Rijk machtiger te maken, de hele beschaafde wereld onder haar invloed te brengen, de Verenigde Staten van Amerika én het hele Angelsaksische ras in één Rijk onder te brengen.” Het van delfstoffen en andere rijkdommen vergeven Afrikaanse continent zou hiervan als plundercontinent onlosmakelijk onderdeel moeten uitmaken.

Door de massale volksverhuizingen en de daarmee sterk toenemende etnische diversiteit raken mensen ontheemd waardoor ze zich als een schildpad terugtrekken in hun schild. Het vertrouwen in de maatschappij in zijn geheel neemt af. De sociale (ver)binding neemt radicaal af en samenwerking en vertrouwen in de samenleving verdwijnt.”

Dit controlesysteem is al eeuwenoud en werd al even zolang toegepast door de elites in hun streven naar absolute macht. De Inca-elites bijvoorbeeld, die over het grootste wereldrijk ooit regeerden, pasten het tot de komst van Columbus in 1492 met succes toe. Om alle volken in het door hen gecreëerde rijk cultureel, religieus en economisch gelijk te schakelen verjoegen ze “hele bevolkingsgroepen van hun land om ze naar een ander gebied te sturen waar ze gedwongen werden samen te werken met andere groepen.” Wie zich hierin wat meer wil verdiepen zou er goed aan doen het informatieve boek ‘1491’ van Charles C. Mann te lezen. Deze massale volksverhuizingen van noord naar zuid en van oost naar west hebben vele mensenlevens gekost, een hoge rekening die voldaan moet worden als totaal van elkaar verschillende culturen gedwongen met elkaar versmolten worden. Het verplichten van het ‘Runa Simi’ – Qhichwa Shimi – (de taal van de Inca’s) tot absolute eenheidstaal zorgde voor een controleerbare en bestuurbare volksmassa.

Als er een nieuw gebied werd opgeslokt en aan het rijk werd toegevoegd “stuurden de Inca’s er vaak grote aantallen kolonisten uit verafgelegen streken naar toe om hen daar land toe te wijzen. De nieuwkomers werden aangemoedigd om hun eigen kleding en gebruiken te behouden en zich niet te vermengen met de oorspronkelijke bevolking. Oude en nieuwe bewoners van de streek werden verplicht om met elkaar te communiceren in het Runa Simi, de taal van de veroveraars. Op korte termijn ontstonden hierdoor sociale spanningen die de Inca’s gebruikten om beide groepen onder de duim te houden. Op lange termijn zou deze politiek (als zij slaagde) tot gevolg hebben dat de verschillen tussen culturen verdwenen en dat een nieuwe cultuur ontstond die volledig door Tawantinsuyu werd beheerst. Op veel plaatsen kwamen zelfs meer vreemdelingen te wonen dan oorspronkelijke bewoners.”

(Oorlog is misleiding en bedrog – Fre Morel, uitgeverij Blauwe Tijger)

Vattiendoezend

Net voor de koeling, aan het einde van het gangpad rolt ze me van rechts voorbij, een ietwat kleine vrouw van onbestemde leeftijd. Met haar blik op oneindig schuift ze de blauwe rollator aan mij voorbij langs de vleeswaren van de Aldi. Verhip, denk ik, die blik ken ik toch ergens van?

Het wil me niet zo een-twee-drie te binnen schieten maar als ik de grootgrutter weer verlaten heb gaat me een lichtje op, dat was Ineke.

De tand des tijds heeft aardig aan haar geknaagd en heeft niet veel overeenkomst meer met die frisse twintiger van toen, maar ja, dat geldt voor iedereen.

Als ik aan Ineke denk moet ik glimlachend terugdenken aan de tijd van toen. Ze woonde samen met Arie niet ver van mij vandaan, ze ‘hokten’ zoals dat toen genoemd werd. Het was een aardig stel, boerenslim en gastvrij met de koffiepot standaard op de kachel. Ze haalden geregeld van die bijzondere manoeuvres uit waarvan de logica niet altijd duidelijk te achterhalen was. Zo ook die ene keer dat Ineke met haar Arie voor onze deur stond en op de koffie kwamen om het nieuwste nieuwtje te vertellen. Zij straalde het uit en hij niet minder en onder het genot van een plak koek en een slok koffie vertelde ze haar verhaal.

Ze hadden net een super voordelige ‘overlijdenspolis’ met winstdeling afgesloten bij de colporteur die net bij hen vertrokken was. Helemaal niet duur en met een heel goed rendement, zo had de colporteur hen duidelijk gemaakt. “Vattiendoezend” kregen ze uiteindelijk uitgekeerd – veertienduizend – en alleen al met de gedachte waren ze helemaal in de wolken. Enthousiast vertelde ze wat ze allemaal zouden aanschaffen als het geld werd uitgekeerd, een vliegreis wilden ze maken, een autootje kopen, nog wat spulletjes voor het huis. Vattiendoezend.. ja, dat was toentertijd krap aan een jaarloon en zoveel geld hadden ze naar alle waarschijnlijkheid nog nooit bij elkaar gezien.

Toen ze een beetje bijgekomen waren van hun enthousiasme vroeg ik Ineke hoe ze dat dan allemaal wilde doen. “Nou, gewoon, we gaan naar de bank, we halen het geld op en we geven het uit”.. zei ze. “Maar hoe wil je dat dan doen als je overleden bent, dan ben je er niet meer he, dan ben je dood. Van dat geld van die polis moet de begrafenis betaald worden” antwoordde ik.. het duurde eventjes voordat die woorden bij Ineke en haar Arie ingedaald waren. Ze werden er stil van en de ogen van Ineke zeilden weg naar ver van hier, naar het oneindige.. nix vattiendoezend maar helemaal nix!

(Picture: Licensefree, Pixabay – namen in het verhaal zijn aangepast)

Wakker worden

Ze roept me bij mijn naam en geeft tegelijkertijd zachtjes met de achterkant van haar hand een tikje op m’n wang. Ik hoor hoe haar stem van ver naar binnen klinkt terwijl ik druk bezig ben wat appjes van diverse mensen te beantwoorden. “Wakker worden” hoor ik haar zeggen en ik besluit haar direct terug te appen. “Hallo, wordt eens wakker” hoor ik nu veel dichterbij en zo ineens kijk ik in het lachende gelaat naast me als ik m’n ogen open en weer in het NU terugkeer.

Ik zie naast haar nog twee gezichten die me vriendelijk lachend aankijken en merk op dat het team dat er stond voordat ik m’n ogen sloot weer vertrokken is. “Hoe voelt het nu?” vraagt ze me belangstellend. “Ja, dat voelt goed, echt een stuk beter. Heerlijk om je hart weer normaal te horen en te voelen kloppen” zeg ik. “Ik laat u nog even liggen, kunt u wat bijkomen en als alles goed blijft gaan kunt u zo weer naar huis” zegt het engeltje van de hartafdeling.

Het was me het weekend wel weer en verliep heel anders als ik me voorgenomen had. Geen bakje thee halen in Bellingwolde, niet lekker rondlummelen in tuin & kas, geen Tibordruivenstek halen, geen gesprek met Simon en geen plantjes poten met dochterlief. Ook de vooravond had ik met tegenzin afgebroken en was in de pauze vertrokken van het klassieke meesterwerk in de Martinikerk. Niet vanwege een slechte muzikale uitvoering, integendeel, het was mijn eigen ritme dat buiten de maat tikte.

Na een paar nachturen werd de lucht en het hoofd helder, zo kon het niet door blijven gaan. Voordat ik de dame van de spoedpost gesproken had belde ik een goede vriendin die zich niet veel later slaperig aan de deur meldde om de vrij snel na haar arriverende ambulancebroeders de deur te openen. Na een rits prikkers, plakkers, stekkers en een filmpje rolde het met gezwinde spoed richting umcg waar heel relaxed en doeltreffend de protocollen werden afgewikkeld.

Na een uiterst informatief en verhelderend gesprek met de cardioloog van dienst werd ik wat etages gelift en was het in kamer 10 wachten tot het benodigde team van specialisten zich meldde. Een paar grote stroom geleidende plakkers verder en na een arm vol verdoving ging het licht en de muziek uit. Als beeld en geluid weer terugkeren is de pijn en de bedrukking vertrokken. “Wakker worden” is wat ik het engeltje van de hartafdeling hoor zeggen..

Puppets on a string

Niets komt uit het niets. Het menselijk gedrag, denken en emoties is manipulatief. Het menselijk bewustzijn is een creatie, elk bewustzijn is een op basis van herinneringen gecreëerd Zijn, onverschillig welk etiket er op geplakt wordt: vals of goed, voor of tegen, links of rechts.

Dat er een menselijke vrije wil bestaat zoals vaststaand aangenomen wordt is volgens de aan de universiteit van Tilburg verbonden wetenschapsfilosoof H.C.D.G. (Herman) de Regt erg discutabel. In november 2009 liet hij in een interview weten dat het meest recente onderzoek als resultaat had

“…. dat de vrije wil weleens niet zou kunnen bestaan. Dat zet natuurlijk ons hele wereldbeeld op de kop want we zijn vooral gewend te denken dat we autonome mensen zijn. Ons hele rechtssysteem kan dan weleens op een fout idee blijken te berusten. Het is nu gebaseerd op de gedachte dat je mensen ter verantwoording kunt roepen.”

Ook volgens Prof. Dr. Victor Lamme, hoogleraar cognitieve neurowetenschap aan de universiteit van Amsterdam, bestaat er niet zoiets als een menselijke vrije wil. De titel van zijn in 2010 gepubliceerde boek De vrije wil bestaat niet spreekt in dit geval boekdelen.

Hoogleraar psychologie Ap Oosterhuis gaat in zijn boek Het slimme onbewuste verder in op de illusie van de vrije wil en dat daarop veel valt af te dingen. Oosterhuis stelt dat het onbewuste bepalend is voor het bewuste, voor ons Zijn. “Mensen nemen een beslissing of hebben een mening op basis van onbewuste redenen”, is de stelling van Oosterhuis die stelt dat het “onbewuste bestaat uit alle psychologische processen waarvan we ons niet bewust zijn, maar die ons gedrag (of ons denken, of onze emoties) wel beïnvloeden.”

Ook Bob de Graaff, Nederlands professor terrorisme aan de universiteit van Leiden onderschreef dit in zijn op 22 januari 2008 gehouden oratie “veel gedragingen komen onbewust en op emotionele gronden tot stand. En dat geldt in het bijzonder voor politiek geweld.”

(uit: ‘Oorlog is misleiding en bedrog’ – Fre Morel, heruitgave Uitgeverij de Blauwe Tijger, 2018)

(Foto: Pixabay – licensefree)

Your minds are moulded

Edward Louis Bernays, de Joods-Amerikaanse Joseph Goebbels die de USA de Eerste Wereldoorlog insleurde, ontwikkelde met behulp van psychoanalyse, gecombineerd met psychologie en sociologie, technieken die het publieke denken én gedrag beïnvloedden en zette zijn talenten tijdens – maar méér nog – de Eerste Wereldoorlog in voor – zoals hij dat zelf omschreef – de “intelligent few who have been charged with the responsibility of contemplating and influencing the tide of history.”

Voor hem was duidelijk (nét zoals dat voor Churchill, Disraëli en anderen zo helder was) dat de menselijke massa gedachteloos was, niet in staat was om zelfstandig te denken en zich van nature liet leiden door (dierlijk) instinct. Onder het principe apenapenapenna (Na-apen) werd door het aanleggen en voorkauwen van denk-patronen het na-denken gecreëerd.

De vooraf ontwikkelde denkpatronen werden en worden door de massa gekopieerd en terecht als na-denken gelabeld maar onterecht met het etiket zelf(standig)denken voorzien! Als het denken werd en wordt óók het doen, c.q. het wenselijk en te volgen gedrag voorgespeeld en zijn daarmee zowel het denken én gedrag niet anders dan (tevoren) zorgvuldig en volledig beheersbare besturingsmechanismen waarmee de gedachteloze massa zich sturen laat, terwijl het denkt zèlf zijn denken en doen te bepalen. Een machtig wapen!

De door Bernays ontwikkelde en gebezigde manipulatietechnieken gaf hij de naam Propaganda mee, een naam die schatplichtig was aan de uit 1622 ten tijde van paus Gregorius XV stammende “congregatio de propaganda fide” – (congregatie ter verbreiding van het geloof). In het verwrongen brein van Bernays waren de (wereld)burgers niet meer dan een domme, gevaarlijke mensenkudde.

Een gevaarlijke menigte met verborgen irrationele krachten “a dangerous crowd with hidden irrational forces” die als een kudde geleid moest worden “as a herd that needed to be led.” Om te voorkomen dat de burgers verkeerde gedachten zouden aanhangen moesten ze voor hun eigen bestwil van bovenaf gestuurd en gegidst worden.

De feitelijke macht lag en ligt ook niet in de handen van politici maar, zoals hij dat zelf omschreef, bij een kleine groep uitverkorenen “an invisible government which is the true ruling power of our country. We are governed, our minds are molded, our tastes formed, our ideas suggested, largely by men we have never heard of”We worden geregeerd, onze geest wordt gekneed, onze smaak gevormd, onze ideeën gesuggereerd, grotendeels door mannen van wie we nooit gehoord hebben.

(uit: ‘Oorlog is misleiding en bedrog’ – Fre Morel, heruitgave Uitgeverij de Blauwe Tijger, 2018)

(Foto: Pixabay – licensefree)

Trekpaarden in het tuig

Het is zondag, drie dagen na de Provinciale Statenverkiezingen en waterschapsverkiezingen in Nederland. Verkiezingen met een verrassend resultaat, dat mag gezegd, niet alleen de uitslag is verrassend, maar meer nog de reacties die losbraken, misschien is bedroevend eerder een toepasselijker woord.

Ik ben een Noordeling en woon midden in het gebied dat in vroeger tijd als Frisia bekend stond, het gebied van de eigenzinnige maar vooral ook Vrije Friezen. Ik beschouw mezelf als Vrijdenker, vrij om te doen, te kiezen, te laten, en zeker niet te denken binnen opgelegde kaders maar ZELF-te denken en niet NA-te denken. Deze vrijheid is onvervreemdbaar van mij, zoals dat is voor elk ander mens op deze wereldbol.

Het staat mensen vrij zich als een trekpaard in een tuig te laten spannen en mensen hebben daar behoefte aan, aan een politieke tuigage, een bij hun denkpatroon juist en passend tuig. Misschien geleid en verleid door het dagelijkse voer of de door de voerman ingezette route en richting die op haar beurt weer bepaald is door hen die zich laten voortrekken.

De zichzelf bevoorrechte soort komt zonder voertuig, zonder vo(o)ermannen en zonder het ingetoomde tuig dat zich voor hen inspant niet waar ze naar toe wil. Maar een trekpaard is geen tuigpaard, ook al wordt ze in deze gedachte gevoed en gekneed, maar het is valse vrijheid en beperktheid van tuig dat bepaalt en niet het paard. Er zijn paarden die zichzelf hebben uit-getuigd, over-tuigd, die voor andere voermannen kiezen en zich verzetten tegen de bevoorrechte soort.

De bevoorrechte soort vervloekt, laat de voermannen briesen en het tuig van zich aftrappen, ze roept op tot uitsluiting, geweld en moord. Dood en kruisigt het andere tuig. Ik ben blij dat ik niet in een tuig pas, ik heb echt om me heen gekeken in mijn leven en me in laten inspannen in het tuig van de SP, CPN, VVD, CDA, om een paar te noemen, de landelijke en lokale. Het was en bleek in alle gevallen een overspanning en inspanning om niets.

Ik ben geschrokken van de Haat Tsunami die rondraast, uitgespuugd door valse Harpijen die niet bij benadering weten wat rede en recht is. Shame on You!! Ik ben geen trekpaard, geen tuigpaard, geen voerman, ik ben mezelf en kies niet voor het tuig, ‘k wil daar niet bij horen!

(Foto: Licensefree – Pixabay)

Nieuwe Lente & Geluid?

Op woensdag 20 maart 2019 werden in Nederland Provinciale Statenverkiezingen gehouden. Een (tussentijds) politiek circus waaruit vooral en met name de landelijke heersende partijen een profijtelijk slaatje wilden slaan. Niet het provinciale belang maar partijbelang en zetelwinst stond bij hen vooral voorop, iets wat de provinciaal werkende partijen nadelig ondervonden hebben. De Partij voor het Noorden bijvoorbeeld die het noordelijk belang hoog in het vaandel draagt verdubbelde weliswaar maar moest het – net als andere provinciaal georiënteerde partijen – afleggen tegen de absolute winnaar, de nieuwkomer Forum voor Democratie. De al vele decennia dalende opkomst schoot omhoog en het waren vooral de gevestigde en regeringspartijen die zich nu totaal verschrikt moeten gaan inrichten om hun wonden te likken.

Al tientallen jaren blijft de meerderheid van de Nederlanders thuis, laat meer dan 53% van de stemmers niets van zich horen, is slechts 2 procent van de bevolking lid van een politieke partij en is slechts 10 procent daarvan politiek actief. Uitermate bedroevende cijfers, zeker als men daar tegenover bijvoorbeeld het aantal Nederlandse inwoners zet dat lid is van een zangkoor en zich daarvoor actief inzet: 11%! Wie de moeite neemt dit in cijfers om te zetten kan niets anders dan met verbijstering constateren dat Nederlanders blijkbaar niet door Den Haag politiek-ideologisch vertegenwoordigd wordt maar door groepen die ondanks welke verkiezingsuitslag dan ook elke kunstgreep toepassen om met de meest minimale meerderheid aan de macht willen blijven. Aan wie leggen deze kleine groep bestuurders dan verantwoording af?

Sahra Wagenknecht, de linkse politica uit Duitsland, benoemde denkelijk wat miljoenen Nederlandse kiezers er toe bracht om de 20e maart 2019 hun gang naar de stembus te maken en hun stem uit te brengen. Een “Regering der Rijken”, zo was de zeer toepasselijke benaming van Sahra Wagenknecht, een burger minachtende en oorlogskoersende en vrede bedreigende kliek, met andere landen samen ISIS-financierend, een gevaarlijke anti-Rusland koers varend, volksraadplegingen werend en vrijheid van meningsuiting beknottend. Mogelijk dat ook dat voor veel Nederlanders een reden geweest is om de Nederlandse regeringspartijen af te rekenen op het door hen gevoerde beleid. Woensdag 20 maart 2019 kan mogelijk gezien worden als Bijltjesdag, een in Nederland algemeen gebruikelijke term om aan te geven dat de tijd voor afrekening is aangekomen.

Hoe nu verder? Het is aan alle partijen om zich te beraden, aan zelfonderzoek te doen, zich af te vragen of het eigenbelang gelijk is aan het burgerbelang. De afgelopen decennia hebben de heersende partijen gegrossierd in schandalen. Liegen, bedriegen, roof en manipulatie is wat de burgers getoond is. Niet bepaald een wenselijk en navolgbaar voorbeeld en de wolven huilen al in het bos, men schreeuwt en wijst van links naar rechts maar vooral van zich af en men zal van goede huize moeten komen om dit soort creaturen die zich vast in de bestaande partijen en het politiek bedrijf genesteld hebben te weren. Tijd voor een nieuwe lente, waar het onkruid gewied en ALLE bloemen uitbotten en tot bloei komen?