Home » Columns

Category Archives: Columns

Wakker worden

Ze roept me bij mijn naam en geeft tegelijkertijd zachtjes met de achterkant van haar hand een tikje op m’n wang. Ik hoor hoe haar stem van ver naar binnen klinkt terwijl ik druk bezig ben wat appjes van diverse mensen te beantwoorden. “Wakker worden” hoor ik haar zeggen en ik besluit haar direct terug te appen. “Hallo, wordt eens wakker” hoor ik nu veel dichterbij en zo ineens kijk ik in het lachende gelaat naast me als ik m’n ogen open en weer in het NU terugkeer.

Ik zie naast haar nog twee gezichten die me vriendelijk lachend aankijken en merk op dat het team dat er stond voordat ik m’n ogen sloot weer vertrokken is. “Hoe voelt het nu?” vraagt ze me belangstellend. “Ja, dat voelt goed, echt een stuk beter. Heerlijk om je hart weer normaal te horen en te voelen kloppen” zeg ik. “Ik laat u nog even liggen, kunt u wat bijkomen en als alles goed blijft gaan kunt u zo weer naar huis” zegt het engeltje van de hartafdeling.

Het was me het weekend wel weer en verliep heel anders als ik me voorgenomen had. Geen bakje thee halen in Bellingwolde, niet lekker rondlummelen in tuin & kas, geen Tibordruivenstek halen, geen gesprek met Simon en geen plantjes poten met dochterlief. Ook de vooravond had ik met tegenzin afgebroken en was in de pauze vertrokken van het klassieke meesterwerk in de Martinikerk. Niet vanwege een slechte muzikale uitvoering, integendeel, het was mijn eigen ritme dat buiten de maat tikte.

Na een paar nachturen werd de lucht en het hoofd helder, zo kon het niet door blijven gaan. Voordat ik de dame van de spoedpost gesproken had belde ik een goede vriendin die zich niet veel later slaperig aan de deur meldde om de vrij snel na haar arriverende ambulancebroeders de deur te openen. Na een rits prikkers, plakkers, stekkers en een filmpje rolde het met gezwinde spoed richting umcg waar heel relaxed en doeltreffend de protocollen werden afgewikkeld.

Na een uiterst informatief en verhelderend gesprek met de cardioloog van dienst werd ik wat etages gelift en was het in kamer 10 wachten tot het benodigde team van specialisten zich meldde. Een paar grote stroom geleidende plakkers verder en na een arm vol verdoving ging het licht en de muziek uit. Als beeld en geluid weer terugkeren is de pijn en de bedrukking vertrokken. “Wakker worden” is wat ik het engeltje van de hartafdeling hoor zeggen..

Puppets on a string

Niets komt uit het niets. Het menselijk gedrag, denken en emoties is manipulatief. Het menselijk bewustzijn is een creatie, elk bewustzijn is een op basis van herinneringen gecreëerd Zijn, onverschillig welk etiket er op geplakt wordt: vals of goed, voor of tegen, links of rechts.

Dat er een menselijke vrije wil bestaat zoals vaststaand aangenomen wordt is volgens de aan de universiteit van Tilburg verbonden wetenschapsfilosoof H.C.D.G. (Herman) de Regt erg discutabel. In november 2009 liet hij in een interview weten dat het meest recente onderzoek als resultaat had

“…. dat de vrije wil weleens niet zou kunnen bestaan. Dat zet natuurlijk ons hele wereldbeeld op de kop want we zijn vooral gewend te denken dat we autonome mensen zijn. Ons hele rechtssysteem kan dan weleens op een fout idee blijken te berusten. Het is nu gebaseerd op de gedachte dat je mensen ter verantwoording kunt roepen.”

Ook volgens Prof. Dr. Victor Lamme, hoogleraar cognitieve neurowetenschap aan de universiteit van Amsterdam, bestaat er niet zoiets als een menselijke vrije wil. De titel van zijn in 2010 gepubliceerde boek De vrije wil bestaat niet spreekt in dit geval boekdelen.

Hoogleraar psychologie Ap Oosterhuis gaat in zijn boek Het slimme onbewuste verder in op de illusie van de vrije wil en dat daarop veel valt af te dingen. Oosterhuis stelt dat het onbewuste bepalend is voor het bewuste, voor ons Zijn. “Mensen nemen een beslissing of hebben een mening op basis van onbewuste redenen”, is de stelling van Oosterhuis die stelt dat het “onbewuste bestaat uit alle psychologische processen waarvan we ons niet bewust zijn, maar die ons gedrag (of ons denken, of onze emoties) wel beïnvloeden.”

Ook Bob de Graaff, Nederlands professor terrorisme aan de universiteit van Leiden onderschreef dit in zijn op 22 januari 2008 gehouden oratie “veel gedragingen komen onbewust en op emotionele gronden tot stand. En dat geldt in het bijzonder voor politiek geweld.”

(uit: ‘Oorlog is misleiding en bedrog’ – Fre Morel, heruitgave Uitgeverij de Blauwe Tijger, 2018)

(Foto: Pixabay – licensefree)

Your minds are moulded

Edward Louis Bernays, de Joods-Amerikaanse Joseph Goebbels die de USA de Eerste Wereldoorlog insleurde, ontwikkelde met behulp van psychoanalyse, gecombineerd met psychologie en sociologie, technieken die het publieke denken én gedrag beïnvloedden en zette zijn talenten tijdens – maar méér nog – de Eerste Wereldoorlog in voor – zoals hij dat zelf omschreef – de “intelligent few who have been charged with the responsibility of contemplating and influencing the tide of history.”

Voor hem was duidelijk (nét zoals dat voor Churchill, Disraëli en anderen zo helder was) dat de menselijke massa gedachteloos was, niet in staat was om zelfstandig te denken en zich van nature liet leiden door (dierlijk) instinct. Onder het principe apenapenapenna (Na-apen) werd door het aanleggen en voorkauwen van denk-patronen het na-denken gecreëerd.

De vooraf ontwikkelde denkpatronen werden en worden door de massa gekopieerd en terecht als na-denken gelabeld maar onterecht met het etiket zelf(standig)denken voorzien! Als het denken werd en wordt óók het doen, c.q. het wenselijk en te volgen gedrag voorgespeeld en zijn daarmee zowel het denken én gedrag niet anders dan (tevoren) zorgvuldig en volledig beheersbare besturingsmechanismen waarmee de gedachteloze massa zich sturen laat, terwijl het denkt zèlf zijn denken en doen te bepalen. Een machtig wapen!

De door Bernays ontwikkelde en gebezigde manipulatietechnieken gaf hij de naam Propaganda mee, een naam die schatplichtig was aan de uit 1622 ten tijde van paus Gregorius XV stammende “congregatio de propaganda fide” – (congregatie ter verbreiding van het geloof). In het verwrongen brein van Bernays waren de (wereld)burgers niet meer dan een domme, gevaarlijke mensenkudde.

Een gevaarlijke menigte met verborgen irrationele krachten “a dangerous crowd with hidden irrational forces” die als een kudde geleid moest worden “as a herd that needed to be led.” Om te voorkomen dat de burgers verkeerde gedachten zouden aanhangen moesten ze voor hun eigen bestwil van bovenaf gestuurd en gegidst worden.

De feitelijke macht lag en ligt ook niet in de handen van politici maar, zoals hij dat zelf omschreef, bij een kleine groep uitverkorenen “an invisible government which is the true ruling power of our country. We are governed, our minds are molded, our tastes formed, our ideas suggested, largely by men we have never heard of”We worden geregeerd, onze geest wordt gekneed, onze smaak gevormd, onze ideeën gesuggereerd, grotendeels door mannen van wie we nooit gehoord hebben.

(uit: ‘Oorlog is misleiding en bedrog’ – Fre Morel, heruitgave Uitgeverij de Blauwe Tijger, 2018)

(Foto: Pixabay – licensefree)

Trekpaarden in het tuig

Het is zondag, drie dagen na de Provinciale Statenverkiezingen en waterschapsverkiezingen in Nederland. Verkiezingen met een verrassend resultaat, dat mag gezegd, niet alleen de uitslag is verrassend, maar meer nog de reacties die losbraken, misschien is bedroevend eerder een toepasselijker woord.

Ik ben een Noordeling en woon midden in het gebied dat in vroeger tijd als Frisia bekend stond, het gebied van de eigenzinnige maar vooral ook Vrije Friezen. Ik beschouw mezelf als Vrijdenker, vrij om te doen, te kiezen, te laten, en zeker niet te denken binnen opgelegde kaders maar ZELF-te denken en niet NA-te denken. Deze vrijheid is onvervreemdbaar van mij, zoals dat is voor elk ander mens op deze wereldbol.

Het staat mensen vrij zich als een trekpaard in een tuig te laten spannen en mensen hebben daar behoefte aan, aan een politieke tuigage, een bij hun denkpatroon juist en passend tuig. Misschien geleid en verleid door het dagelijkse voer of de door de voerman ingezette route en richting die op haar beurt weer bepaald is door hen die zich laten voortrekken.

De zichzelf bevoorrechte soort komt zonder voertuig, zonder vo(o)ermannen en zonder het ingetoomde tuig dat zich voor hen inspant niet waar ze naar toe wil. Maar een trekpaard is geen tuigpaard, ook al wordt ze in deze gedachte gevoed en gekneed, maar het is valse vrijheid en beperktheid van tuig dat bepaalt en niet het paard. Er zijn paarden die zichzelf hebben uit-getuigd, over-tuigd, die voor andere voermannen kiezen en zich verzetten tegen de bevoorrechte soort.

De bevoorrechte soort vervloekt, laat de voermannen briesen en het tuig van zich aftrappen, ze roept op tot uitsluiting, geweld en moord. Dood en kruisigt het andere tuig. Ik ben blij dat ik niet in een tuig pas, ik heb echt om me heen gekeken in mijn leven en me in laten inspannen in het tuig van de SP, CPN, VVD, CDA, om een paar te noemen, de landelijke en lokale. Het was en bleek in alle gevallen een overspanning en inspanning om niets.

Ik ben geschrokken van de Haat Tsunami die rondraast, uitgespuugd door valse Harpijen die niet bij benadering weten wat rede en recht is. Shame on You!! Ik ben geen trekpaard, geen tuigpaard, geen voerman, ik ben mezelf en kies niet voor het tuig, ‘k wil daar niet bij horen!

(Foto: Licensefree – Pixabay)

Nieuwe Lente & Geluid?

Op woensdag 20 maart 2019 werden in Nederland Provinciale Statenverkiezingen gehouden. Een (tussentijds) politiek circus waaruit vooral en met name de landelijke heersende partijen een profijtelijk slaatje wilden slaan. Niet het provinciale belang maar partijbelang en zetelwinst stond bij hen vooral voorop, iets wat de provinciaal werkende partijen nadelig ondervonden hebben. De Partij voor het Noorden bijvoorbeeld die het noordelijk belang hoog in het vaandel draagt verdubbelde weliswaar maar moest het – net als andere provinciaal georiënteerde partijen – afleggen tegen de absolute winnaar, de nieuwkomer Forum voor Democratie. De al vele decennia dalende opkomst schoot omhoog en het waren vooral de gevestigde en regeringspartijen die zich nu totaal verschrikt moeten gaan inrichten om hun wonden te likken.

Al tientallen jaren blijft de meerderheid van de Nederlanders thuis, laat meer dan 53% van de stemmers niets van zich horen, is slechts 2 procent van de bevolking lid van een politieke partij en is slechts 10 procent daarvan politiek actief. Uitermate bedroevende cijfers, zeker als men daar tegenover bijvoorbeeld het aantal Nederlandse inwoners zet dat lid is van een zangkoor en zich daarvoor actief inzet: 11%! Wie de moeite neemt dit in cijfers om te zetten kan niets anders dan met verbijstering constateren dat Nederlanders blijkbaar niet door Den Haag politiek-ideologisch vertegenwoordigd wordt maar door groepen die ondanks welke verkiezingsuitslag dan ook elke kunstgreep toepassen om met de meest minimale meerderheid aan de macht willen blijven. Aan wie leggen deze kleine groep bestuurders dan verantwoording af?

Sahra Wagenknecht, de linkse politica uit Duitsland, benoemde denkelijk wat miljoenen Nederlandse kiezers er toe bracht om de 20e maart 2019 hun gang naar de stembus te maken en hun stem uit te brengen. Een “Regering der Rijken”, zo was de zeer toepasselijke benaming van Sahra Wagenknecht, een burger minachtende en oorlogskoersende en vrede bedreigende kliek, met andere landen samen ISIS-financierend, een gevaarlijke anti-Rusland koers varend, volksraadplegingen werend en vrijheid van meningsuiting beknottend. Mogelijk dat ook dat voor veel Nederlanders een reden geweest is om de Nederlandse regeringspartijen af te rekenen op het door hen gevoerde beleid. Woensdag 20 maart 2019 kan mogelijk gezien worden als Bijltjesdag, een in Nederland algemeen gebruikelijke term om aan te geven dat de tijd voor afrekening is aangekomen.

Hoe nu verder? Het is aan alle partijen om zich te beraden, aan zelfonderzoek te doen, zich af te vragen of het eigenbelang gelijk is aan het burgerbelang. De afgelopen decennia hebben de heersende partijen gegrossierd in schandalen. Liegen, bedriegen, roof en manipulatie is wat de burgers getoond is. Niet bepaald een wenselijk en navolgbaar voorbeeld en de wolven huilen al in het bos, men schreeuwt en wijst van links naar rechts maar vooral van zich af en men zal van goede huize moeten komen om dit soort creaturen die zich vast in de bestaande partijen en het politiek bedrijf genesteld hebben te weren. Tijd voor een nieuwe lente, waar het onkruid gewied en ALLE bloemen uitbotten en tot bloei komen?

Column Douwes door Wiegel

In het januari-februarinummer 2019 van ‘Fries Journaal, Kroniek van het goede leven in Friesland’ heeft Hans Wiegel, oud-Kamerlid en minister en oud-commissaris van de koningin in Fryslân, een stuk over de blokkeeraffaire op de A7 geschreven. Het blad is bedoeld voor een select publiek in maatschappij en bedrijfsleven. Het artikel is door oud journalist en Fries actievoerder Kerst Huisman helemaal overgetypt, heeft enkele zinnen (met de goede wensen van Hans Wiegel) weggelaten, maar verder helemaal gelaten zoals het is geschreven.

“Een jaar geleden stelde ik in mijn column de vraag: “wie krijgt de Zwarte Piet?” Nu pas weten we wat de rechtbank vindt van de blokkade van de A7 in november 2017. Een jaar later: juridische molens draaien soms langzaam. Zoiets begrijpen we als het om een zwaar delict gaat. Op 8 oktober vorig jaar stelde een journalist van ‘de Telegraaf’ een paar vragen aan Jenny Douwes (het boegbeeld van de actie), die door de rechtbank gezien wordt als de aanstichter van de blokkade. Mevrouw Douwes had trouwens niet deelgenomen aan die blokkade!

Zij kreeg een taakstraf van 240 uur en een maand voorwaardelijke gevangenisstraf. Ik schrijf het maar gewoon op. Geen commentaar als een rechtbank recht spreekt. Eind november werd bekend dat ongeveer de helft van de veroordeelden in hoger beroep gaat. Ondertussen hadden ze via crowdfunding het geld voor zo’n hoger beroep weten op te halen. Na de uitspraak van de rechtbank kwam er al zo’n 150.000 Euro binnen. Als het verhaal van mij bij mijn lezers in de bus valt is het vast nog veel meer. Zo zijn de Friezen. Dat lazen we ook in de ‘Leeuwarder Courant’ en op de sociale media.

Eerst nog even terug naar het gebeuren in Dokkum in 2017. De burgemeester aldaar is sinds kort in een andere gemeente werkzaam. Zij had indertijd – las ik in de krant begin oktober – de anti-Piet activisten gevraagd of zij wilden demonstreren. Zij bood bovendien de extreemrechtse Nederlandse Volksunie aan om een tegendemonstratie te houden. Ik kan het mij niet voorstellen, maar de krant schreef het. Mevrouw Douwes antwoordde de interviewer: “Ik vind dat zij bewust onze kinderen in gevaar heeft gebracht door die twee extreme groepen uit te nodigen.” Jenny Douwes voegde daaraan toe: ”Als je ziet wat de plannen waren, denk ik dat wij blij mogen zijn dat de demonstranten Dokkum niet hebben gehaald die dag.”

De advocaat van de verdachten, mr. Tjalling van der Goot, had de rechtbank gevraagd het Openbaar Ministerie niet ontvankelijk te verklaren op basis van het gelijkheidsbeginsel. Hij noemde een aantal eerdere blokkades: voetbalsupporters, boeren op trekkers en nog zo wat. Die werden de afgelopen jaren niet vervolgd. De rechtbank weigerde dat. Nog iets aparts. De rechtbank veroordeelde de verdachten ook de huur van de bussen met demonstranten van ‘Kick Out Zwarte Piet’ te betalen. Een nieuw punt is dat het OM alleen die veroordeelden die in hoger beroep gaan, nu ook veroordeeld willen krijgen voor o.a. bedreiging met geweld.

Diegenen die niet in beroep gaan, blijven buitenschot. Is dat rechtvaardig?”

(Het auteursrecht van dit artikel berust bij de schrijver, het artikel zelf is overgenomen van Kerst Huisman)

Weg met die Engerds!

 Medeplicht en verantwoording

 

Maak het af..!

 

Bijltjesdag is een in Nederland[1] algemeen gebruikelijke term om aan te geven dat de tijd voor afrekening is gekomen na een periode van onderdrukking.

PvdA, VVD, D66, Glinks, CDU, CDA

Hé, Doe! Grunnen is van Ons!

Als vanuit het niets lieten de Groningers in januari 2014 massaal van zich horen. De Groningers kwamen in Opstand, in eerste instantie tegen sluiting van de Aluminiumfabriek in Delfzijl maar al snel richtte zich de volkswoede tegen het leegroven van het Groninger gasveld. Verenigd onder de beeltenis van het Groninger Boertje ‘Popko’ lieten de Noordelingen van zich horen. Het was geen tevoren opgezet en uitgedacht politiek-ideologisch initiatief maar in het verkiezingsjaar 2014 schurkte elk maar wat graag aan.

Het was een ex-SP’er uit Farmsum die via Facebook de kat de spreekwoordelijke bel om bond en het was de FNV die dacht haar garen hierbij te spinnen. Ze zette haar befaamde propaganda apparaat in werking en dacht daarmee het initiatief naar zich toe te kunnen trekken. Ze was daarin niet alleen, alle landelijke politieke partijen waren er als de kippen bij om in no-time elk mogelijk verkiezingsvoordeel binnen te harken. Haagse politieke kopstukken verschenen als bij toverslag op de in der haast opgezette manifestatie in Delfzijl, hiervoor was ruimte genoeg in de politieke agenda.

Vooral en met name politiek links wilde hier electoraal voordeel uit halen met PvdA en SP voorop. Met de Gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart in zicht haastten ook de andere partijen zich om stemmenwinst binnen te harken en ook de links- en rechts radicaal georiënteerde facties dienden zich aan. Tot grote ergernis van veel van hen kregen ze geen voet binnen de deur, aangezien de communicatie en PR vanaf het begin in handen van Vrijdenkers was.

Duizenden Groningers kwamen op 18 februari naar de manifestatiehal in Zuidbroek, evenals vertegenwoordigers van alle politieke partijen. Een van hen liet bovenmatig positief van zich horen, een partij die zich al jaren over de gaswinning had uitgesproken. Ze nam deel aan deze manifestatie, niet gehuld in eigen partijkleuren of uit op politiek voordeel, maar om de belangen van alle Noordelingen te ondersteunen. Een partij die al sinds 2003 opkomt op voor de belangen van de Groningers, Friezen en Drenten.

Zo spontaan als ze opkwam, zo geruisloos verdween de Groninger beweging in Opstand na 19 maart 2014, de verkiezingsbuit was binnen, de zetels verdeeld en de Groningers hadden het nakijken. De Partij voor het Noorden bleef zich binnen de provincie onvermoeid inzetten voor de belangen van alle Noordelingen en ook nu, met de Provinciale verkiezingen van 20 maart in het vooruitzicht is het deze partij die laat zien het belang van alle Noordelingen te behartigen. De Partij voor het Noorden (PvhN) heeft bekendgemaakt de uit Bedum afkomstige Annemarie Heite te steunen.

Heite stelt zich verkiesbaar als lid van de Eerste Kamer en wil de aardbevingsproblematiek op de kaart te zetten. Ze kan rekenen op de steun van de PvhN bij de Senaatsverkiezingen maar dat enkel door uw stem en steun.

Bij deze een dan ook een oproep aan alle Noordelingen om Annemarie Heite te steunen en daarom op 20 maart hun stem uit te brengen op de Partij voor het Noorden.


LIJST 11

Stem & steun Groningen, want Grunnen, dat is van Ons!

De Volkskrant-Truus

“Da’s wel een mooie, pap” .. zegt m’n dochter, en klikt op een foto waarop ik afgebeeld sta die even later voor onze ogen op de Apple verschijnt. Ze neust door mijn digitale fotobestand en is op zoek naar pappaplaatjes. “Oh, deze is ook wel leuk, en die…” en ze klikt het scherm met vier foto’s beeldvullend vol. “Ze kunnen allemaal wel” zegt ze. Ze heeft grote plannen, ze wil papa in de markt zetten, hij is onderhand al meer dan zes jaar alleen, te lang vind ze. De pappapartner moet in elk geval intelligent, breed georiënteerd en vrijdenkend zijn, diepgang hebben, vrouwelijk zijn en niet zo’n linksradicale feministische zuurpruim.

“Wat denk je daarvan pap, zal ik eens een advertentie voor je opstellen?” Ik kijk haar lachend aan en schenk ons beiden nog een bak thee in. “Och lieverd” zeg ik, “Alsjeblieft, laat dat maar. Je broer heeft me een paar jaar geleden ook al eens op zo’n datingsite gezet, maar ’t is gewoon om te huilen. Wat zich op de digitale vleesmarkt aanbiedt lijkt allemaal gefotoshopt, kaal en overjarig, vaak ook nog van die gefeminiseerde manwijven, tenminste dat is wat ik in die paar weken heb ervaren.” Dochterlief kijkt me met een verwonderde blik aan en ik glimlach terug “ja, kijk, ik ben zelf ook niet moeders mooiste maar het is bij mij ‘wysiwyg’ – what you see is what you get – nix fotoshop. De paar weken dat je broer me digitaal in de aanbieding had gedaan bij een datingsite leidden tot een paar afspraken, ik was blijkbaar in trek, meid hou op. Ik voelde me net een Malle Pietje!” – “Oh ja? Wat dan, vertel pap?” zegt ze, en ik begin te vertellen.

“Ik zal je het verhaal van een van mijn ontmoetingen vertellen. Er kwam een leuke reactie van een iets jongere vrouw, gescheiden, twee zoons, Truus heette ze. Ze kwam ergens uit Noord-Groningen vandaan, zat gelukkig niet in het onderwijs maar in de verzorging en had klassieke muziek als hobby, ze bespeelde zelf ook een instrument. We hadden wat gechat, gedachten uitgewisseld en zoals ik begreep voldeed ik aan het door haar geschetste beeld, andersom idem dito. Ze was qua leeftijd iets jonger, qua lengte iets kleiner, haar gewicht was rond de 60 kg, kleedde zich vrouwelijk en modieus, haar op schouderlengte, goede algemene ontwikkeling, sprak naast Nederlands en het streekdialect meerdere talen, was breed georiënteerd en vrij denkend en ze had een vlotte pen.

We spraken af elkaar bij een kop koffie te ontmoeten in een oud bekend Bondscafe in het midden van de Stad naast een van de markten. Zij zou bij binnenkomst een dubbelgevouwen exemplaar van de Volkskrant onder de rechterarm meedragen terwijl ik de Volkskrant open voor me op tafel zou leggen met daarnaast een sleutelbos. Het was voor mij dus zorg om op tijd te zijn en een plaats aan een tafeltje te bemachtigen met zicht op de toegangsdeur.

Ruim voor het afgesproken tijdstip had ik me met koffie, Volkskrant en sleutelbos geïnstalleerd en hield ik de deur goed in de gaten. Even leek het erop dat ze niet zou komen, maar een paar minuten na het afgesproken tijdstip zag ik een Volkskrant het cafe binnengedragen worden. De Volkskrant onder de rechterarm, dat was het enige dat overeenstemde maar voor de rest kwam niets overeen met het beeld wat ze van zichzelf geschetst had. Zij had me direct gespot en kwam op me toe terwijl ik vol verbijsterde verwondering haar kant op keek.

Het was een kolos van een vrouw, een mastodont, iets van een twee meter groot en ruim een meter breed met een enorm pronte voorgevel. Het haar had ze op diverse plekken kaal en kort geschoren, met hier en daar wat lange pieken en haarplukken en dat in meerdere kleuren van de regenboog. Twee forse goudglimmende knoppen versierden haar linkerneusvleugel terwijl haar onderlip een lange rij glinsterringen tilde. Onder een geknoopt vest hing een soort van veelkleurige poncho breed uit en naar beneden over haar lichaam, waaronder een soort van leren rokje uitstak en completeerden twee in blauwe jeans gestoken benen het plaatje terwijl ze haar voeten in goudkleurige balletschoentjes had gepropt. Met een zwaar accent in haar stem sprak ze me aan, stapte met uitgestoken hand op me af en plofte op de stoel naast me neer aan het tafeltje.

Verbluft maar beleefd – ik ben en blijf een heer – vroeg ik haar of ze iets wilde drinken, ja een kopje thee lustte ze wel. Ze stak enthousiast van wal en vertelde me in met eigen streektaal doorspekt Nederlands heel beeldend haar verhaal en ja, ze speelde ook in een drumband vertelde ze, iets van tamboerijn meen ik me te herinneren.. ik hoorde het allemaal beleefd aan, half verdoofd, dat wel, bestelde mezelf een Dubbele Korenwijn, trakteerde haar op een drankje en nam afscheid toen het glas leeg was. Tot ziens loog ik haar voor .. nee, echt, liever niets dan zo iets! Nooit meer de Volkskrant! De Volkskrant is een linkse kutkrant en zeker met zo’n Truus” .. dochterlief keek me aan en schaterde het uit. “Oh pap toch, dat had ik wel willen zien.”

(Foto: internet, owner not none – will be deleted on request)

Ouwe Pipo’s

Gefascineerd zat ik naar de zwart-wit beelden te kijken die op het scherm van het toestel voorbij kwamen. Met de rug geleund tegen een fauteuil en een kussen onder m’n kont volgde ik de circusbeelden op het scherm. Benieuwd naar de trucs die zeker aankomend waren bleef ik geduldig de bewegende beelden volgen maar eigenlijk was alles wat bewoog en op de kijkkast verscheen spannend genoeg en de moeite van het kijken waard.

De ‘tv’ was nog lang niet zo ingeburgerd als vandaag de dag en schitterende kleurenbeelden, nee, daarmee werden de huiskamers in 1965 nog niet gevuld. Oplettend volgde ik de verrichtingen van de bijzonder geklede clowns die lange jurken aan hadden en – net als Sinterklaas – van die scherpe vissenbekmutsen op hun hoofd droegen. Hoe goed ik m’n best ook deed maar een Zwarte Piet kon ik niet ontdekken, ik vroeg me eigenlijk al af of die wel mee zou spelen, het was al eind januari, dus ja. Maar…, als er Sinterklaasclowns meespeelden was het voor mij als kind meer dan logisch dat Zwarte Piet ook mee zou doen.

Er zat niet veel actie in, dat had ik al wel gemerkt, maar dat zou vast en zeker nog wel komen. De stem uit de luidspreker klonk in elk geval plechtig dramatisch en hoewel ik de taal niet begreep meende ik eruit op te maken dat de show elk moment kon losbarsten. Met m’n ouders, oom en tante zag en hoorde ik hoe die ochtend om 11 minuten voor 11 een zangkoor het spektakel op gang leek te brengen. Een groepje heen-en-weer schommelende mensen verscheen op het scherm die over een gangpad iets zwaars naar het podium droegen, maar ja, de tijd verstreek maar nix geen actie.. geen vuurwerk, circuspaarden of olifanten in beeld.

M’n moeder verdween naar de keuken, zij hield het voor gezien en … het was ook al bijna etenstijd. Tante Fia bracht al het een en ander van de keuken naar de eettafel in de achterkamer. Vader en oom Jo zaten al op een stoel en achter hun bord en ook ik werd geroepen, nu komen want anders wordt het eten koud.. “maar mam, even wachten, het begint zo” wierp ik tegen, ik wilde de actie niet missen, ik had al zo braafjes lang gewacht “de ouwe Pipo’s komen zo”…. wist ik als klein mannetje veel. De rouwdienst van Winston Churchill in St Paul’s Cathedral op 30 januari 1965 was natuurlijk een heel spektakel maar ik had tot St Juttemis kunnen wachten op de ouwe pipo’s, de Engelse commentaarstem had het – en dat besefte ik pas vele jaren later – over iets anders dan over clowns, toen hij het had over “all the People..”

(Foto: BBC)